ท่านสามารถอ่านเรื่องสั้นเรื่องนี้เป็นภาษาไทยได้ที่นี่

The Reflection of Narcissus/ภาพสะท้อนของนาร์ซิสซัส
By So Gallagher

My father was shot by the Protestants when I was nine. I think my mother saw the whole thing so thats why she had to go the madhouse .She thought I was gone, along with my father and she tried to follow her loving familys soul. When she saw me in her ceiling room, she would hold my hand, kissing my cheek and whispered to my ears : My lovely angel, did you see my son? He looks like you. Did you see him in heaven, love?

I was her angel but that was not what I wanted to be. I am her son. I wanted her. But when I tried to tell her that I was alive and well, she would slap me on the face and choked me.

You filthy scum! I saw bullet and blood on his head! He is dead, my son, he is dead!

I was in orphanage until I was thirteen when Martha, my mothers aunt whom married with a British man took me to live with her in Wales. She claimed that it was for charity, generosity, kindness and so on, but I knew it wasnt. She did this just to make herself feel less guilty for abandon her own niece.

Wales was where I first met her.

She was eighteen, built with divine grace and charismatic beauty. She was, indeed, an angel incarnated to human form. Her lips were bloody red as mine. Her hair was as black as mine. Her eyes were as green as mine. Her skin was as pale as mine.

She was my reflection.
Enola Grey was my sister.

My parents had her when they were in high school. At that time, in spite of his young age, my father was already joined IRA so Martha adopted Enola to save her from this bloody madness. I had never met her before and my mother never mentioned anything about her to me.

"Tell me your name." She asked me while we were having dinner on my first night in foreign country. I felt strange, she was sister who shared my blood but she didnt even know my name.

"It's Jarnadan."

"What a fancy name, huh?" Martha quickly gave me a disgusting shot. She almost dropped the plate on my head. That's what you got for a name from a radical mother who ran off with those terrorist brats when she was fifteen."

"Mom, Could you stop it, please?" The girl frowned. "It's quite hard to pronounce.. ah.. so how about the middle name?"

Its Jay."

"Oh.. thats a lot easier. Jay? Like the jay bird?"

"No, not the bird."

"So what is it, Jay?" She didnt hesitate to call me by middle name like no one ever did. But it was all right. The way she said it, the way she pronounced it, was so gentle as if she was saying prayer.

"It's victory, the victory of universal dweller."

Universal dweller She lifted up her face and smiled. Would be my time, be my sweet lord and be my world? Would you protect me from sin and save me when this world came to an end? She didnt left any details she had heard slipped away. Janardan was the Hindu God in Sanskrit. She knew it and it could not be pretentious when she asked me, so, I replied:

Yes, I am yours...

We got along very well at once. She taught me her world, took me to her places, dressed me up so sometimes even Martha was mistaken me of her. I didnt feel hollow, because after all I was always empty. She had filled me, not with pity over her misfortunate brother but with love.

Love

I cant read or write because I got dyslexia. Ive never been to school because Martha said education was not necessary for me since no one would give me a job, reading my resume, seeing my Dad was a terrorist. Enola read to me. Her favourite writer was Oscar Wilde. She told me his tales of the Happy Prince and the Swallow, the Picture of Dorian Grey and Salome. She taught me French in which she was very fluent. She laughed and laughed when she told me the story of a bloke in Liverpool who tried to pursue her with French.

My sister was a pure artist. But literally, she was definitely an art herself. Every painting she did was bizarre and mystic, but nevertheless, all words of beauty could ever describe them.

Enola always dressed in black and drew her picture with graphite because she was colour blind. She told me that art needed neither colours nor languages and men should not put any definition to art because we were the ugliest creatures that ever existed. Colours were useless to her and so was reading and writing to me.

Just because you are lack of something people have. It doesnt mean you are incomplete or you have to feel sorry for it No one can be you.

She was right. No one has her wit and her gift. Her devotion to art was divine as if the Creation by the Lord Himself.

Our dearest spot on Sunday after the mass was beneath a big tree in cemetery. We would sit crossing our legs on the grass. She would draw and I would colour the paintings for her, then we knew we were whole.

"What is the colour of my eyes?" She asked me once while she was drawing her self-portrait.
"They're green."
"What's green?"
"Green is on the leaves and on your eyes and mine. " I put green paint on the canvas, on to her eyes. Its beautiful even if you cant see it..

I felt sorry for her. She had the right to observe her beauty but she couldnt stand a chance. I always thought it was a curse for her but I was wrong because all of sudden she put her tools down and kissed me on the forehead. Its all right She whispered to my ears. Because you are me and because of you, the words are already enough.

It was a confession. We were ours and we could be each other, together and forever.

She went out with boys and girls. She didnt care if people would call her a dyke or sinner. "Don't let anyone say to you that it's wrong. They may hate you, ashamed of you but you know you are not alone." All that matter to her for humans relationship was affection and I didnt care if she would spare her love to the rest of the world, for everytime we touched, I knew I was her secret lover.

Enola gave me a camera as a present on my fifteenth birthday, . It was an old-fashioned analog camera which you had to slide the film in by hand.

I dont need it. You can draw to me.
But I want you to crate the art yourself.
You are my art.
Oh.. please.. Jay, dont be so corny, listen to me as your sister once. I know you have a sense for photography.

I didnt realize at that time why she gave me the camera. But later on, I was happened to know, that the reason behind this was the only secret my angel never revealed to me.

--------------------------------

My picture of Charles and Diana on their visit to Cardiff won the first prize from the Daily Mirror. Enola said it was impressive progress since Ive started photography only for 2 years. She welcomed me at the ceremony with her old black suit and black groves, holding a white parasol. She hurried to me and kissed at my cheek. Good for you Her voice was sweet as always but her inner seemed to be stained with huff and trembling sound. I knew in that second that something was wrong with her.

I held her hand. It was cold.

Enola?

At once, the parasol dropped from her hands.

She collapsed.

My shirt was soaked with blood from her nose and her mouth. She couldnt stop coughing blood. It was red, all over, and the smell of it rose into my nostril. I was so terrified. I couldnt do anything but screaming her name. Tears dropped from my eyes and blended with her blood. She was fainting in my arms but still she smiled at me and touched my mouth with her fingers. I read her lips.

There there.....

--------------------------------

In spite of her rejection, I still insisted on staying with her at the hospital, telling her it was the first time I ever asked her something. I saw her changes day by day. She became thinner because she could barely eat and when she ate she would throw up with blood. Her skin became paler and I could saw the purple vain throughout her body. Her lips were not those petal of roses anymore, they were always dry and wounded. The only things that left to be shined were her green eyes and her smile that could last forever, but still, I heard her moan during the night because of pain and all I could do is nothing, entirely nothing.

The day will come and dont ever say to me that this isnt a goodbye. I dont want to hear it. This is reality and I know that I will be gone in a week. She called on me. Her face was strong but her eyes were red and watery.

I just nodded. I pretended that I understood her though I wanted so much to cry, to hold her and never let her go again. I would give my life. I would die with her but I knew she would let me live. I kissed her forehead and passed on to her cheek then she pulled away and shaking her head desperately, but not to me.

What have we done? This feeling Is it a crime? A sin? But we have reached the point of no return, and if I am damned to hell so be it..

She touched her lips with mine. We kissed a lover kiss. I felt her tear. She was crying and I knew that she was no angel at all. She was just a girl, with flesh and blood, feeling of pain, and fear of losing. She was my sister and my only lover.

I love you.. Jay.. I love you so much.. .. too much.. it have killed me..

Then she was gone, after three months of struggling to die. Before we were departed, she asked me to take a photo of her as if she was already in heaven, as if she was the resurrection.

And it was her,dressed in black adorned with white lace. She lied lively in her coffin surrounded by flowers. She would be rested underneath the green glass and the breeze would be her voice, the lark would be her company. The Sun would talk to her at the day and the Moon would guide her ways trough the night. Then Angels with wings, Raphael, Gabriel and Michael would hold her hands and fly. Heaven would be colourful, she could see green and red and all the colors that existed only for her.

I will be here, seeing the world spinning colour blind, and I will live this worthless life but not waiting for her. I will not shed a tear for her.

Because she is me and I am her. We are whole.

--------------------------------

แรงบันดาลใจ
- รูปถ่ายโดยเควิน คาเตอร์ รูปถ่ายของ ริชชี่ เอ็ดเวิร์ด, นิกกี้ ไวร์, ซาซากิ ซาดาโกะ
- บทเพลง Love will tear us apart ของ Joy Division , The Boy With The Torn in His Side ของ The Smiths

*Working Note
The Reflection of Narcissus ตามตำนานของกรีก นาซิสซัสเป็นชายหนุ่มที่หลงรักเงาสะท้อนของตัวเอง แต่บางตำรากล่าวว่านาซิสซัสหลงรักพี่สาว(หรือน้องสาวนี่แหละ) ของตัวเอง และเมื่อเธอตายนาซิสซัสเลยเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในน้ำว่าเป็นเธอ

ผมไม่ได้คิดถึงตำนานเรื่องนี้เลยจวบจนมาถึงตั้งชื่อเรื่อง ผมคิดว่าอิมเมจของเจย์กับอีโนล่าค่อนข้างเหมือนนาซิสซัสอยู่แล้วคือสวยงามและไร้เพศเหมือนภูติหรือนางไม้ทุกอย่างก็เลยลงล็อคพอดีเป๊ะด้วยความบังเอิญและโชคช่วย และปา-ติ-หาน วิกี๊พีเดีย

ผมไม่เคยคิดจะเขียนเรื่อง incest มาก่อนเลย (สำหรับคนที่คิดว่าเรื่องนี้มันเป็น incest นะครับ) พอมาเขียนแล้วรู้สึกว่ามันไม่ได้เขียนง่ายๆ เลยเหะ T[]T ผมเลยเลี่ยงเขียนเป็นภาษาอังกฤษเพื่อไม่ให้ตัวเองอึดอัดกับการเลือกใช้คำเลี่ยงในภาษาไทย ถ้าเป็นเรื่องแบบนี้ผมถนัดเขียนภาษาอังกฤษมากกว่า เพราะภาษาอังกฤษมีคำที่ใช้แค่ไม่กี่คำแต่มีคำหมายเป็นนัยยะให้ตีความได้อย่าง kiss หรือ touch ใครจะตีความว่าความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครทั้งสองตัวเป็นยังไงก็แล้วแต่ใจของผู้อ่านนะครับ ผมก็ไม่ได้กะเกณฑ์อะไร แค่เขียนไปถามความรู้สึกและสัญชาตญาณเท่านั้นแล

My father was shot by the Protestants, IRA, terrorist brats
IRA คือ Irish Republican Army หรือกองกำลังกู้ชาติไอริช เป็นกองกำลังที่ต่อสู้เพื่อปลดแอกไอร์แลนด์เหนือออกจากการปกครองของอังกฤษ พวกเขาต่อสู้ด้วยวิธีการแบบกองโจร แต่ในสายตาของผมพวกเขาไม่ใช่ผู้ก่อการร้ายหรือ Terrorist เพราะพวกเขามีอุดมการณ์ ปัญหาของไอร์แลนด์เหนือนอกจากจะมีเรื่องการต่อสู้เพื่ออิสรภาพยังมีความขัดแย้งทางศาสนาอยู่ ประโยคแรกในเรื่องสั้น ตอนแรกผมเขียนว่า My father was shot by the British แต่คิดดูแล้วไม่เอาดีกว่า เจย์ไม่ควรเกลียดคนอังกฤษ เพราะพี่สาวของเขาก็เป็นคนอังกฤษ

Janardan Jay
- Janardan หรือ Janardana เป็นภาษาสันสกฤตแปลว่าพระวิษณุครับ พระวิษณุเป็นผู้ปกครองจักรวาล เป็นผู้ปกป้องสรรพสิ่ง เป็นผู้อยู่เหนือกาลเวลา และเป็น My sweet lord ของ George Harrison (แฮ่ๆ) ผมยังบอกไม่ได้ว่าชื่อตัวละครตัวนี้ไปเกี่ยวข้องอะไรกับวิษณุ พลหล้าในอีกฟิคหรือเปล่า ผมเลือกชื่อนี้เพราะมันดูเท่ดี (ทำหน้าไร้เดียงสา)
- Jay = Jaya = ชัยยะ หรือ ชัยชนะ ครับ
- หรือถ้าเป็นภาษาอังกฤษแปลว่านกชนิดหนึ่งในตระกูลอีกา (ความหมายในดิก) เป็นชนิดใกล้ๆ กับ Magpie หรือนกกางเขนครับ

dyslexia
- ความปกติทางสมองชนิดหนึ่ง ที่ทำให้ไม่สามารถอ่านหรือเขียนได้ โรคนี้คนเป็นเยอะมาก บางคนเป็นแล้วอ่านไม่ออกตัวสองตัว หรืออาจรุนแรงถึงขั้น อ่านไม่ออกเลย

Enola always dress in black and drew her picture with graphite because she was colour blind.
- อีโนล่าตาบอดสีแดงและเขียว และคนตาบอดสีก็ไม่เห็นโลกเป็นสีขาวดำ แต่ผมอยากเขียนแบบนี้เพื่อเน้นว่าเธอเห็นโลกแบบไม่มีสี

My picture of Charles and Diana on their visit to Cardiff
- Cardiff เป็นเมืองหลวงของเวลส์ และเจ้าฟ้าชายชาร์ลกับเจ้าหญิงไดอาน่าก็เป็นเจ้าชายเจ้าหญิงแห่งเวลส์ เรื่องสั้นเรื่องนี้น่าจะอยู่ในช่วงยุคปลาย 1980s ถึง ต้น 1990s ดังนั้นทั้งคู่จึงยังอยู่ด้วยกัน ถึงแม้ว่าจะเป็นปลายๆ ของความสัมพันธ์แล้วก็ตาม

เอโนล่าเป็นโรคอะไรตาย?
ผมไม่อยากระบุว่าลูคิเมีย..ถึงแม้ว่า..จริงอยู่..ต้นแบบของการตายของเธอมาจากคนที่เป็นโรค Atomic Bomb จริงๆ แต่ผมก็ไม่อยากระบุว่าลูคิเมีย เพราะว่าละครเกาหลีมันก็เยอะแล้ว สรุปว่าผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอเป็นโรคอะไร เลยเล่นมุกไว้อย่างนี้ครับ

(เหตุการณ์จำลอง)
โซ - รู้แล้วว่าเอโนล่าเป็นโรคอะไรตาย
เทร่า - ?
โซ - โรค Atomic Bomb ไงโดนที่ฮิโรชิม่า Enola Gay วะฮ่าๆๆ
เทร่า - ป๊าบบบบบบบบบ (ตบหัว)

ใครเก๊ตมุกเอารางวัลที่นายพลแม็คอาเธอร์นะครับ (อะไรเนี่ยย)

พี่เทร่าบอกตอนแปลว่า อีโนล่าเหมือนคุณหญิงกีรติเลย ตรอมใจตาย เอ่อ.. ไม่ใช่พี่คนเดียวหรอกที่คิด ผมก็คิดครับพี่... แต่ผมไม่รู้เหมือนกัน T T

*Translation Note
- นั่งคิดกันอยู่ว่าเจย์ควรเรียกเอโนล่าด้วยสรรพนามอะไรดี โดยส่วนตัวคนแต่งอยากให้เรียกว่า ผม/เธอ มีทั้งความเหินห่างและผูกพันในเวลาเดียวกัน แต่พี่เทร่ากลัวว่าคนอ่านจะไปสับสนกับ เธอ ที่เป็นสรรพนามบุรุษที่ 3 ในเรื่องแต่พอเขียนลงไปจริงๆ มันก็ไม่น่าสับสนเท่าไหร่
- เหตุการณ์จำลองอีกรอบตอนเฮียคนแปลโทรมา
คนแปล - อืมม ไอ้ประโยคสุดท้าย Because she is me and I am her. We are whole. มันดู erotic เหมือนกันนะ
คนแต่ง กรี๊ดด ฉันยังไม่ได้คิดถึงขั้นนั้น ไม่โรคจิตขนาด necrophilia ถึงช่วงนี้จะอ่าน blog คุณ Alfine บ่อยก็เหอะนะ T T

สุดท้ายขอบคุณพลาโตนิก กัลยาณมิตร (กร๊ากก) ที่ช่วยแปลให้นะค่า หุๆๆๆ

แล้วก็ ขอขอบคุณคนอ่านด้วยนะครับ ^ ^

Comment

Comment:

Tweet

big smile open-mounthed smile confused smile

#11 By โหลดเพลงใหม่ฟรี (125.25.32.242) on 2010-02-18 14:53

หลอนมาก...

พี่นุ่นโผล่มาในร่างแมว..

ไม่ไฮด์ เก็บไปเป็นอนุสรณ์ ได้ไหม? 55

#10 By So Gallagher on 2007-08-23 21:57

ไฮด์ความเห็นข้างบนให้หน่อยค่ะ เราทำผิดพลาดเอง

ต่อไปนี้คือเม้นท์

ได้โทนสวยๆหรูๆจังเลย เหมือนมีเชิงเทียน แม้จะไม่มี หุๆๆ ภาษาสวย ไหลลื่น งดงาม~

ตัวละครเจย์ น่าสนใจมากๆ ดูมีมิติ ช่้องว่างให้จินตนาการได้เยอะ เป็นตัวละครที่เราชอบทีี่สุดเลยในฟิคโซ อยากเห็นมากขึ้นจัง

*ชอบคุณเทร่าแปลด้วย แปลเก่งจัง

#9 By noonoon on 2007-08-23 19:10

ได้โทนสวยๆหรูๆจังเลย เหมือนมีเชิงเทียน แม้จะไม่มี หุๆๆ ภาษาสวย ไหลลื่น งดงาม~

ตัวละครเจย์ น่าสนใจมากๆ ดูมีมิติ ช่้องว่างให้จินตนาการได้เยอะ เป็นตัวละครที่เราชอบทีี่สุดเลยในฟิคโซ อยากเห็นมากขึ้นจัง

*ชอบคุณเทร่าแปลด้วย แปลเก่งจัง
ตอบเมนต์ๆ

- ขอบคุณน้องเรย์คร้าบ แต่ผมคิดว่าเจย์ไม่ใช่คนเข้มแข็งนะ ผมอยากแต่งให้เขาเป็นคนที่ผูกติดกับอดีต ดูจิตๆ มีความเศร้าที่เยอะแยะมากมายจนไม่รู้จะแสดงออกยังไงดี ขี้แพ้สุดๆ ครับ

- โซไม่ใช่สายอีโมชั่นนอลจริงๆ แหละ ผมว่าการรับได้หรือรับไม่ได้ของเรื่อง มันอยู่ที่ตัวผู้อ่านมากกว่าเรื่องนะ โดยส่วนตัวอยากนำเสนอความรักในอีกรูปแบบนึง คนอ่านจะคิดยังไงก็ช่าง แต่ถ้าคิดว่ามันเป็นความรักที่บริสุทธิ์ ผมก็ดีใจ

ชอบเอวา กรีนด้วยคน หม่าวถูกแล้ว ส่วนนึงของอีโนล่ามาจาก เอวา กรีนจริงๆ แต่เน้นส่วนที่เป็นริชชี่มากกว่า แฮ่ๆ

- ขอบคุณที่ชอบเจย์ครับบี ผมล่ะคิดว่าตัวละครตัวนี้จะโหวงๆ กลวงๆ เกินไปด้วยซ้ำ

#7 By So Gallagher on 2007-08-22 18:25

ชอบตัวละครเจย์จังเลย แล้วที่เจย์บรรยายถึงเอโนล่าอีก ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ ความรัก น่าเศร้าที่รักมักคู่กับพลัดพราก

ชอบฟิคนี้มากเหมือนกันค่ะ

#6 By บี (58.9.58.53) on 2007-08-21 16:14

โรแมนติค หรู และสวย

มันออกเรียบๆนะ สำหรับผมแล้วมันไม่ได้กระชากอารมณ์มากนัก แม้กระทั่งตอนที่เหตุการณ์น่าจะบีบคั้นอารมณ์ได้มาก ออกแนวเรียบๆมากกว่า (หม่าวออกไปทางสายอีโมชั่นนอล เห็นมานานแล้วว่าเป็นจุดต่างของเรา)

แต่ชอบโทนของมันครับ สวยดี คอนฟลิคท์ไม่เกินจริงเลยนะ เป็นอินเซทที่รับได้ ...อืม ใช้คำว่ารับได้จะบิดเบือนไหมนะ มันฟังดูอ่อนไป เอาเป็นว่า มันดูเป็นความรัก ดูไม่โกหก และดูไม่เป็นบาป สำหรับผมครับ

เอโนล่าดูสวย ฉลาด ลึกซึ้ง เท่ดีจัง นึกถึง... ไม่ใช่หน้าตานะ แต่หมายถึงมาดน่ะ นึกถึงโทนหรูเริ่ดประมาณเอวา กรีน ฮิๆ

อยากเขียนภาษาอังกฤษได้ถึงระดับที่ถูกใจตัวเองบ้าง ภาษาโซในเรื่องนี้อ่านง่ายๆแต่ก็สวยครับ ที่สำคัญคือผมคิดว่าความยากของภาษาไม่ได้วัดคุณค่าของงาน งานชิ้นนี้ดูสมบูรณ์ดีครับ

เชียรส์~xx
ยอดเยี่ยมทั้ง 2 เวอร์ชั่นเลยค่ะ
เป็นฟิคที่คลาสสิคได้บรรยากาศหนังเก่าๆ อมตะ ดูเป็นตำนานจัง

ขอบอกว่าแต่งได้ดีมากๆ เลยล่ะค่ะ
ทั้งตัวละคร บทบาท ความคิดเห็นตัวละคร อารมณ์ รายละเอียด ลื่น ดูดีไปหมดเลย เหมือนดูหนังเรื่องหนึ่งเลยล่ะ เพราะเห็นภาพได้ชัดจริงๆ

ตอนที่เอโนล่าป่วยเศร้ามากๆเลย

ตัวละครเจย์น่าสงสารมากๆ แต่ในขณะเดียวกันก็ชื่นชมเป็นคนที่เข้มแข็งจริงๆค่ะ

ไม่รุจะกล่าวอย่างไรดีแต่รู้สึกชอบฟิคเรื่องนี้มากๆเลยค่ะ

#4 By Unknown on 2007-08-18 18:41

พี่เทร่า - สำนวนผู้ดีไม่เป็นไรหรอก หรูดีออกเน้อ

แต่เรื่องคุณหญิงกีรติ..ฟังแล้วมันจี้หัวใจ T T

คุณ Poetic License - คนอ่านชอบ.. คนเขียนก็ชอบครับ Wilde สุดยอดด

#3 By So Gallagher on 2007-08-16 17:36

อ้างงงง สุดยอดดดมาก ลึกซึ้งดีจังเลยย

ฮี่ๆ ชอบออสการ์ ไวลด์เหมือนกันเลยด้วย
นั่งแปลอยู่สองชม. ถูกหาว่าสำนวนผู้ดีไป

อีโนล่าเธอตรอมใจตายชัดๆ
"นี่ตัวฉันผิดหรือไร ฉันต้องใช้หนี้กรรมให้ใคร ผิดที่มาต้องเป็นอย่างนี้ มีชีวิตไม่เหมือนใคร ฉันมิอาจเลือกทางได้เอง"

กร๊ากๆ

ต่อไปนี้จะเรียกตัวละครในเรื่องว่า แม่เทา กับพ่อชัย นะ