Bittersweet Bundle of Misery

(เพลงเปิดรายการ)
โกวินดา - ไมกี้ แชนนัล~ โอฮ้า ไมกี้~ BKK ตอนที่ 15 ก็ลงไปแล้วอย่างราบรื่น (หรือเปล่า?) สักทีนะคะ หลังจากดองมานานเป็นปีเป็นชาติ เพราะคนเขียนติดภารกิจกู้ชาติด้วยนิติศาสตร์
แฟลช – ซีรี่ย์ไม่ต่อเนื่องอย่างนี้ ไม่น่าติดตามเลย
โกวินดา - ถูก!! เพราะฉะนั้นมาติดตามไมค์กี้ แชนนัลกันดีกว่าเนอะ เย้!!
แฟลช – แต่ว่า ถ้าไม่มี BKK ก็ไม่มี Mikey Channel นะ
โกวินดา - (*..ชะ..งัก) เอ่อะ งั้นเป็นไร มาช้ายังดีกว่าไม่มาจริงมะ ฮ่าๆ (*เนียน)รายการของเราวันนี้ขอเสนอ Rendezvous with Vishnu ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าแขกรับเชิญวันนี้คือใคร
แฟลช – ต้องขออภัยทุกท่านที่เข้ามาเพราะคิดว่าว่าเป็นเอนทรีย์เกี่ยวกับ Arthur C. Clark จริงๆ นะครับ (*เฮ้อ)
โกวินดา - พอดีว่าขนมปังไปเจอรามนั่งกินข้าวอยู่ที่โรงอาหารเลยมาลากตัวมาน่ะค่ะ ตอนแรกเจ้าตัวไม่อยากมาเท่าไหร่ แต่พอตื้อ (ก่อกวน) หน่อย ก็เลยยอมมา งั้นมาตอนรับแขกรับเชิญดีกว่า สวัสดีค่ะราม!
แฟลช – ยินดีตอนรับสู่รายการของเราครับ
ราม – สวัสดีครับ

โกวินดา - ยินดีตอนรับสู่ไมกี้ แชนนัลนะค่า มาถามคำถามรามดีกว่า
ราม - จะตอบเท่าที่ตอบได้นะครับ

โกวินดา - รามอยู่บ้านเดียวคุณน้าเพ็ญ ช่วยเล่าเรื่องน้าเพ็ญให้ฟังหน่อยได้ไหม?
ราม - น้าเพ็ญเหรอ? ปีนี้น้าเพ็ญก็อายุแค่สามสิบต้นๆ ชอบร้องเพลงรุ่นป้า อ่านนิยายพวกทมยันตี โสภี พรรณราย ตอนแรกก็ไม่น่าชอบอะไรแบบนี้หรอก เข้าไปมันคงเมตามอฟอซิสตามสิ่งแวดล้อม หรือว่ามันเป็นอาการของอาจารย์สายศิลป์ก็ไม่รู้สิครับ
แฟลช – แต่ว่าน้าเพ็ญดูท่าทางจะคลั่งไคล้คุณแอชลีย์มากเลยนะครับ
ราม - ใช่ครับ มีแฟนอยู่แล้ว แต่ก็บ้ามาก อาจารย์แกรนท์อย่างนู้น อาจารย์แกรนท์อย่างนี้ เหมือนพวกแฟนคลับนักร้องยังไงยังงั้น
โกวินดา – ได้ข่าวมาเหมือนกันหนิว่าคนเขียนได้ไปเจออาจารย์ท่านนึงที่มหาวิทยาลัย ลักษณะคล้ายน้าเพ็ญจนน่ากลัว
แฟลช – คุณผู้อ่านคงจำได้ ในฟิคปีใหม่ 2550 เรื่อง “The Celebrated Recipe”แอชลีย์ทำคุกกี้ให้พวกอาจารย์กิน แล้วดูเหมือนว่าคุกกี้ ที่ชุมนุมของโซตอนปีใหม่ ก็ได้คุกกี้จากอาจารย์ท่านมากินกันอย่างอิ่มหนำสำราญ เป็นเดจาวูหรือไงกัน?
โกวินดา - น่าสงสัยจริงๆ ว่าคนที่ทำคุกกี้นั้นคือใคร
แฟลช – โชคดีที่ไม่ใช่ อาจารย์ชาวอเมริกันนะครับ ไม่งั้นคงหลอน
ราม - เอ๊ะ คุกกี้นั้นแอชลีย์เป็นคนทำเหรอครับ? (*หน้าตาตื่น)
โกวินดา - อ่าว ใช่สิ รามเพิ่งรู้เหรอ?
ราม - ผมเพิ่งรู้อ่ะดิ! มิน่าทำไมมันถึงหวานผิดธรรมชาติแบบนั้น ไม่มีใครบอกเลยว่าแอชลีย์ทำ!
โกวินดา - ติดกับแล้ว.. (*หุหุหุ)
แฟลช - คุณแอชลีย์บอกกับเบลไว้ว่า อย่าบอกว่าคุณแอชลีย์ทำ ไม่งั้นรามจะเอาคุกกี้ไปโยนทิ้ง

ราม – .......บ้าน่ะ.... ทำไมผมต้องเอาไปทิ้งด้วย...... (*ทำตาเศร้าๆ)

แฟลช - (ทำไมบรรยากาศอยู่ดีๆ มันก็สีชมพูยู่ฮู้วขึ้นมาอย่างนั้นล่ะ)
ขนมปัง – (ขนาดฉันชอบอะไรแบบนี้ ยังรู้สึกว่ามันน้ำเน่ายังไงชอบกลล่ะค่ะ)

ราม – เสียของ
แฟลช + ขนมปัง – หา?
ราม – จะให้เอาไปทิ้งได้ไงล่ะครับ เสียของหมด โลกยิ่งร้อนๆ อยู่ ถึงจะเป็นคุกกี้อันเดียวก็มีค่าสำหรับเด็กเกาหลีเหนือกับเด็กเอธิโอเปียนะครับ ถ้าทุกคนกินทิ้งกินขว้างแบบนี้ สักวันโลกก็จะไม่มีอาหารเหลือพอให้ทุกคนแน่ๆ (*เปิด mv เพลงโลกสวยด้วยมือเรา มีน้องหมีคนุทเป็นพรีเซนเตอร์แสดงนำ)
โกวินดา – สมกับเป็นรามจริงๆ เลย ขนาดคุกกี้อันเดียวยังคิดได้ขนาดนี้ (คิดในใจ “สุดยอดจริงๆ เนียนได้หน้าตาเฉย แถมยังอันคอนเชียส (unconscious) แบบนี้ ฝีมือเยี่ยมกว่าคุณแอชลีย์อีก”)
แฟลช – ท่านผู้อ่าน ก็มารักสิ่งแวดล้อมกันเถอะครับ ไม่ต้องรอกัปตันแพนเน็ทมาช่วย มาเริ่มรักโลกด้วยมือเราดีกว่า (คิดในใจ “หรือว่า.. จะไม่ได้เนียนเลย แต่ยัยขนมปังมันจิ้นมากไปเอง... ก็คงไม่ใช่ล่ะมั้ง อะไรกันเนี่ย.. ไม่มีเหตุผลอีกแล้ว..)


(นายแบบสุดเซ็กซี่ น้องหมีคนุท)

โกวินดา - มาที่คำถามต่อไป รามเป็นพวกซึนเดเระหรือเปล่าคะ
ราม – ซึนเดเระ? คืออะไร?
โกวินดา - แฟลช ตอบจิ๊
แฟลช – ก็อย่างแกไง
โกวินดา - โอ๊ยยยยย น่ารำคาญญญ! (*ภาษาญี่ปุ่น “อุรุไซ้!!) ตอบเองก็ได้ ช่วงภาษาญี่ปุ่น (?) วันละคำ ซึนเดเระ เป็นชื่อเรียกตัวละครที่ตอนแรกทำเป็นเกลียดแต่ตอนรักก็ดันมารัก หรือบางตำราก็บอกว่า เป็นพวกอยู่ต่อหน้าก็ทำเป็นห้าว แต่พออยู่ด้วยกันสองต่อสองก็ทำตัวน่ารัก
แฟลช - ประมาณพวก “เกลียดชิงชัง สุดท้ายรักเธอ” ยกตัวอย่างในไทยก็อย่างคู่ อังศุมา** กับ โก** (ขอสงวนนาม)
ราม – ผมเป็นพวกแบบนั้นเหรอ?
โกวินดา - มีคนเขาบอกมาน่ะ
ราม – กับใครอ่ะ ผมก็ไม่ได้เกลียดใครเป็นพิเศษหนิครับ เวลาอยู่ต่อหน้าหรือลับหลังก็ทำเหมือนกัน
โกวินดา - โถ คิดทบทวนดูให้ดีๆ สิพ่อหนุ่ม
ราม – อืมม (*ใช้ความคิด) คิดไม่ออกจริงๆ (*หน้าตาปกติมาก)
แฟลช + โกวินดา - (ซื่อบื้อหรือกลบเกลื่อนอยู่กันแน่วะ..)
โกวินดา - นายคิดอย่างที่ฉันคิดไหมราธา
แฟลช– ฉันก็คิดอย่างที่นายคิดนั่นแหละ โกวินดา
แฟลช + โกวินดา - หมอนี้มันโคดซึนเดเระ...
ราม – ทำไมเงียบไปนานจังครับ เป็นอะไรหรือเปล่า
โกวินดา - เอ่อ ทบทวนสคริปกันอยู่นะค่ะ!
ราม – อ้อ ครับ ไม่เป็นไรๆ


(นางแบบซึนๆ คางามิจัง จากเรื่องลักกี้ สตาร์)


โกวินดา - พูดถึงคุณแอชลีย์ นี่เรามีเรื่องจะบอกทั้งสองหนุ่มล่ะ คือว่า เมื่อวานเจอคุณแอชลีย์แกที่ร้าน แล้วก็คุยเรื่องสอบไล่กับแกแหละ คุณแอชลีย์บอกว่าถ้าเทอมนี้ได้เกรดสามขึ้นจะหอมแก้มขนมปังทีนึง มีหนุ่มฝรั่งหล่อๆ มาหอมแก้ม เหมือนฝันเลยค่า! ต้องพยายามขยันเรียนแล้ว!
แฟลช + ราม - !!!!!!!!! (*ปากค้าง หน้าซีด)
โกวินดา - ล้อเล่น แฮปปี้ เอพิลฟูลจ้า!! (อัดรายการนี้อัดไว้เมื่อวันที่ 1 เมษาที่ผ่านมา) แต่ทำไมทั้งสองคนต้องทำหน้าสะพรึงพร้อมกันด้วย.. แฟลชก็พอเข้าใจอยู่หรอกนะ
แฟลช – เข้าใจว่าอะไรวะห๊า!
โกวินดา - เข้าใจอย่างที่นายเข้าใจน่ะแหละ ราธา
แฟลช – อะไรฟะ!
โกวินดา - แต่รามนี้สิ.. ทำไมต้องทำหน้าตาตื่นขนาดนั้นด้วยล่ะ หรือจะมี..วาระ...ซ้อน..เร้น..อะไร..ไว้..?
ราม – ผมไม่เกี่ยวนะ..
โกวินดา - ยังมีเวลาอยู่ งั้นขอถามคำถามสุดท้ายนะคะ ระหว่างรามกับคุณแอช... (*ยังพูดไม่จบ)
ราม – แม่ผมสอนไม่ให้พูดกับคนแปลกหน้า
โกวินดา - แปลกหน้าอะไรกันยะ! พูดจากวนส้น!
ราม – ไปล่ะครับ..
โกวินดา - เดี๋ยว! กลับมาก่อน! แฟลชจับตัวไว้!
แฟลช– เอาน่าๆ (*รามวิ่งหนีหายลิบไปแล้ว)
โกวินดา - เชอะ อยู่ฝ่ายเดียวกันล่ะสิ..
แฟลช– (*เส้นเลือดเริ่มปุด) .......จบเถอะครับ... สวัสดีครับท่านผู้อ่าน ไว้มาพบ กับไมกี้ แชนนัลใหม่ตอนหน้านะครับ
โกวินดา - อ๊า เดี๋ยวก่อนสิ!
แฟลช - (กดสวิทซ์ปิดไฟ กดวิทยุเปิดเพลงจบ)

(“ขนมปัง! เอาแว่นเราคืนมานะ! เรามองไม่เห็น!” เสียงร้องโหยหวนของชายหนุ่มดังขึ้นมาแว่วๆ)