Bittersweet Bundle of Misery

(*เพลงเปิดรายการ)

โกวินดา -  ไมกี้แชนนัล!!!! โอฮ่าไมกี้!!!!!! สวัสดีค่ะ ท่านผู้อ่าน ไมกี้แชนนัลกลับมาแล้วหลังจากดองเค็มไปนาน วันนี้คุนแอชลีย์มาเป็นแขกรับเชิญอีกแล้วค่ะ
แอชลีย์ - Hello everyone!
แฟลช - มีคนถามว่าทำไมไม่เชิญคนอื่นบ้างล่ะ เชิญแต่คุณแอชลีย์
โกวินดา - เพราะ "คนเขียนเขาชอบ" ไงล่ะ
แฟลช - ขอเหตุผลที่มันดีกว่านั้นได้ไหม!!!!!!!
โกวินดา - เพราะในบรรดาตัวละครใน BKK นี่นะ คุณแอชลีย์ตามตัวง่ายที่สุดแล้ว อีกอย่าง เพราะครั้งที่แล้วไปทำไว้เยอะ รามก็ขยาดจนไม่กล้ามาร่วมรายการเราอีก
แอชลีย์ - อย่างนี้นี่เอง..
โกวินดา - เสียดายเหรอคะ?
แอชลีย์ - เปล่านี่ (*ยิ้มแป้น)
แฟลช - อืมม (*เมื่อไหร่ที่ยิ้ม... นั่นคือการกลบเกลื่อนสินะ.. จดไว้ๆ จะได้เอาไปใช้บ้าง) งั้นวันนี้จะคุยกันเรื่องอะไรล่ะ?
โกวินดา -  รามพูดอยู่ในฟิคบ่อยๆ ว่าคุณแอชลีย์น่ะ เพอร์เฟ็คเหลือ หน้าตา(แอบ)ดี เรียนเก่ง ทำอาหารได้ เล่นกีตาร์เทพ พูดได้สามภาษา (เท่าทีรู้)
แอชลีย์ - ภาษาญี่ปุ่นผมเอาไว้พูดกับแฟนเท่านั้นเอง ก็ใช้เวลาที่ใช้ภาษาอังกฤษกันไม่ได้แล้วเท่านั้นแหละครับ ก็มีแค่ไม่กี่คำหรอก
แฟลช - อืมม (*“เวลาจำเป็นที่ใช้ภาษาอังกฤษกันไม่ได้แล้ว” แล้วไอ้ “ไม่กี่คำที่ว่า” นี่มันอะไรวะ..)
โกวินดา - เอ่อ..นั้นแหละค่ะ. ยังไงคุณแอชลีย์ก็เป็นยูโทเปียของหนุ่มสาวเหลือเกิน แต่ว่า....... คนทุกคนมันต้องมีจุดอ่อนสิ!!
แฟลช - อย่างที่สำนวนฝรั่งเขาเรียกว่า Achilles' heel แปลว่าจุดตาย หรือ จุดอ่อนของคนที่เก่งทุกอย่างครับผม
แอชลีย์ - จุดอ่อนของผมทำไมจะไม่มีล่ะครับ ผมสายตาสั้นครับ ถอดแว่นออกมาแล้วมองไม่เห็นอะไรเลย
โกวินดา - เขาไม่ได้เรียกว่าจุดอ่อนหรอกค่ะ เขาเรียกออปชั่นเสริมตะหากล่ะคะ แว่นเป็นไอเท็มลับของชายหนุ่มหญิงสาวนะค่า!
แอชลีย์ - แสดงว่าไอ้การที่ผมใส่แว่นไม่ใช่เรื่องไม่ดีเหรอครับ?
โกวินดา - ใช่ค่ะ! ลองคิดถึงตอนที่ถอดแว่นแล้วทำอะไรไม่ได้แล้วต้องให้เราช่วยสิคะ....... แล้วเราจะทำอะไรก็ได้เพราะเขามองไม่ได้เห็น คุๆๆๆๆๆๆๆ (หัวเราะโคตรหื่น)
แอชลีย์ - Sexy, doesn't it?
โกวินดา - ใช่ค่า ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
แฟลช - เอ่อ..... (กูไม่เข้าใจพวกนี้เลยจริงๆ.....) เอาเป็นว่า เราจะหาอะไรมาทดสอบคุณแอชลีย์ดีล่ะขนมปัง?
โกวินดา - ฮ่าๆ เรื่องนี้ขนมปังเตรียมมาเรียบร้อยแล้วค่า!! (*เปิดลิสต์ยาวเป็นหางว่าว)
แฟลช - น่ากลัวอ่า!!
โกวินดา - งั้น ไม่รอช้าล่ะนะ มาเริ่มบททดสอบกันเถอะ!! พี่น้อง!!
แฟลช - เดี๋ยว! แกไม่ถามความเต็มใจคุณแอชลีย์เขาเลยเหรอ!! เผด็จการ! เผด็จการครับพี่น้อง!!
โกวินดา - เราไม่ได้อยู่ในประเทศประชาธิปไตยอยู่แล้วนี่นา เอาล่ะ! เริ่มได้!
แอชลีย์ –  All right!(*ปรบมือๆ)
แฟลช - เอ่อะ...

บททดสอบที่หนึ่ง!

โกวินดา - รู้ป่าว ว่าตอนยุคสมัยล่าอาณานิคมน่ะ สินค้าอะไรที่เป็นที่นิยมที่สุด?
แฟลช - งาช้าง..? เพชร..?ทองคำ?
โกวินดา - อ๊อดด ไม่ใช่จ้า
แอชลีย์ - Spice?
โกวินดา - ใช่แล้วค่ะ เครื่องเทศ เครื่องเทศเนี่ยเป็นที่นิยมมาตั้งแต่สมัยโบราณแล้ว อาหารไทยก็มีส่วนผสมของเครื่องเทศและส่วนผสมสมุนไพรเป็นหลัก เลยได้รับความนิยมไปทั่วโลก เป็นที่ชื่นชอบของคนต่างชาติไปทั่วโลกจริงไหมคะ?
แอชลีย์ - Thai food is not my first priority, but it’s great.
โกวินดา - แต่ว่า...... พวกคนต่างชาติลิ้นจระเข้ จะเข้าใจอะไรกับความเผ็ดที่แท้จริง เผ็ดซ่อนเร้น! เผ็ดแบบกินน้ำเป็นโอ่งก็ไม่หาย!
แอชลีย์ - Wow (*ปรบมือๆ)
โกวินดา - บททดสอบแรก ทดสอบกินของเผ็ดค่า
แฟลช - ไม่สร้างสรรค์........
โกวินดา -  เรื่องของแก!!
แฟลช - คร้าบ..คร้าบ...
โกวินดา - อาหารของเราในวันนี้ได้รับการอนุเคราะห์ ป้าปน ร้านส้มตำเชื่อดังแห่งมหาลัย ธ. ศูนย์บ้านนอก (*สปอตไลท์ส่องไปที่ส้มตำสีแดงเผ็ดแรงสามเท่า) แน่จริงก็กินเข้าไปเลย! ขนมปังต่อให้คำเดียวก็พอ  ถ้านายแน่จริง!
แอชลีย์ - I like papaya salad,  (*เอาส้อมจิ้มเข้าปาก) อร่อยครับ! (*ตักต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น)
โกวินดา - เอ๊ะ..ไม่มีอาการไรเลยเหรอคะ ... อย่าฝืนนะคะ..
แอชลีย์ - สบายๆ ครับ ตอนอยู่ Texas ผมกินอาหาร Mexican บ่อยจะตาย ชินกับอาหารเผ็ดไปแล้วครับ (*เกร็ดเล็กเกร็ดน้อย* พริกที่เผ็ดที่สุดในโลกมาจากเม็กซิโกจ๊ะ) Govinda กับ Flash ก็มาทาน Papaya Salad ด้วยกันสิครับ (*จิ้มทานต่อแล้ว ส่งสายตาพ่อบ้าน)
โกวินดา - ค่ะ...ค่ะ.. งั้น..ได้ค่ะ (*เหงื่อแตก)
แฟลช - ครับ......... (*..เอ่อ..)

Mission Failed!

บททดสอบที่สอง!

โกวินดา -  อ่ะเหอะ... เอิ้บ.. (น้ำเต็มท้อง)
แฟลช - ส้มตำอร่อยเนอะ...
โกวินดา -  งั้นต้องเริ่มบททดสอบที่สอง รับรองว่าไม่มีชาวต่างชาติหน้าไหนผ่านไปได้หร้อก บททดสอบนี้ชื่อว่า...

"ภาษาไทยของเราเป็นภาษาประจำชาติ ประเทศของเรามีเอกราชซึ่งบรรพบุรษของเราเอาเลือดเอาเหนือ เอาชีวิต เป็นสิ่งที่ควรหวงแหนไว้ เพราะฉะนั้นพวกเอ็งชาวต่างด้าวจงพูดให้ได้อย่างถูกต้องซะดีๆ!"

แฟลช - ชื่อเหมือนหลุดมาจากสมัยจอมพล ป. ยังไงก็ไม่รู้ (แต่จะว่าไป...ก็ยังอยู่มาถึงปัจจุบันไม่ใช่เหรอ?)
โกวินดา - รู้รึเปล่าที่ภาษาไทยยากมากๆ สำหรับชาวต่างชาติโดยเฉพาะพวกประเทศโมโนโทนก็คือวรรณยุกต์นี่แหละ
แฟลช - สำหรับพวกเราอาจจะพูดกันได้สบายๆ แต่ว่าสำหรับคนที่ไม่เคยพูด ก็แยกไม่ออกจริงๆ นะครับ
โกวินดา -  งั้นคุณแอชลีย์พูดประโยคนี้ตามขนมปังนะค่า! ไม้ใหม่ไม่ไหม้!!!
แอชลีย์ - ไม้ใหม่ไม่ไหม้.........
โกวินดา - หา... ทำไม...ทำไมพูดได้ง่ายๆ ขนาดนั้นอ่ะคะ!!
แอชลีย์ - อืมม ตอนผมเรียนภาษาไทยอยู่ที่ US ตอนเรียนวรรณยุกต์อาจารย์คนให้พูดประโยคนี้เป็นร้อยเที่ยวเลยครับ เลยพูดได้ไม่พลาด
โกวินดา - งั้นลองพูดอันนี้ดู! เย็นฟาดผัดฟัก เย็นฟาดพักผ้ด!! โอ้ยพูดไม่ได้วุ้ย!! งั้นเอางี้ ระนอง ระยอง ยะยา อ๊ะ ยักษ์ใหญ่ ไย่ลักเย็ก  ว้ากก!! อ๊า!! (*สติแตก)
แฟลช - นั่นมัน..จุดอ่อนของแกตะหากล่ะ...
โกวินดา - งั้นแกลองพูดบางสิ
แฟลช - โด่.. อ่อนว่ะ ระนอง ระยอง ระ.. อ๊ะ...
โกวินดา - โถ่ตัวเองก็เหมือนกันแหละน่า
แอชลีย์ - แฟลชมีจุดอ่อนที่น่ารักดีนะครับ
แฟลช - อ่ะ หะ! อะไรนะครับ!
โกวินดา - แหม คุณแอชลีย์ไม่ชมเค้าบ้างเลยอ่า ชมแต่แฟลชคนเดียวเลยง่า ขนมปังอิจฉ้า อิจฉา (*บิดอาย)
แอชลีย์ - Govinda น่ารักอยู่แล้ว น่ารักอยู่ทุกเวลา ถึงไม่ต้องบอกก็รู้
โกวินดา -อ๊ายยย เขิลนะตัวเองงงก็...
แฟลช - ละ..เลิกเถอะ..

Mission Failed!

บททดสอบที่สาม!

โกวินดา - ภาษาก็ไม่ได้ อาหารก็ไม่เวิร์ค งั้นลองมาทดสอบสิ่งที่เป็นพื้นฐานของมนุษย์ดีไม๊...
แฟลช - ความกลัวสินะ...
แอชลีย์ - I can’t remember what I’m afraid of. Cockroach? Hell no! It’s just a tiny little bug.
โกวินดา - เราจะไม่ทดสอบอะไรแบบที่จับต้องได้แบบนั้นหรอกค่ะ มันต้องอะไรที่นามธรรมๆ กลัวจนถึงแก่นแท้ทางจิตวิทยาสิคะ
แฟลช - อ่ะ.........
โกวินดา - ผีฝรั่งมันอะไร๊ กะอีแค่เด็กหมุนคอได้ 360 องศาบ้าง ฆาตกรโรคจิตฆ่าคนในห้องน้ำบ้าง มันต้องความกลัวแบบเอเชีย อย่างยามามูระ ซาดาโกะ หรือ ชัตเตอร์สิ!!!
แฟลช - มะ..ไม่เอาอ่ะ....
โกวินดา - อ้อ ลืมบอกไป แฟลชกลัวผีที่สุดเลยค่ะ ขนมปังเคยชวนไปดูชัตเตอร์ แฟลชปิดตาทั้งเรื่องเลยค่ะ
แฟลช - ห้ามบอกเขานะ!!
โกวินดา - เรียนหมอแล้วกลัวผีได้ไงก็ไม่รุ
แฟลช - มันไม่เหมือนกันเว้ยย ตอนผ่ามันจับต้องได้ แต่ผีมันจับต้องไม่ได้เฟ้ย!! (*หมอกลัวผีก็มีนะจ๊ะ)
โกวินดา - เอาล่ะ เซ็ทอัพ บ้านผีสิง!!
แฟลช - ถ้าเราเป็นลมขึ้นมาแกจะทำยังไงห๊า!!
แอชลีย์ - Don't worry, if you faint, I will do the CPR. What does that call in Thai?
โกวินดา - ผายปอดค่า!!
แฟลช - จะบ้าเหรอ!! เป็นลมที่ไหนเขาผายปอดกัน!!
แอชลีย์ - งั้นเขาต้องทำอะไรบ้างล่ะครับ Doctor Flash?

แฟลช - (*ช่วงพบหมอศิริราช) เวลาคนเราเป็นลม สาเหตุก็เพราะขาดอากาศ เพราะฉะนั้นก่อนอื่นก็ต้องกันคนออกไปอย่าให้มุงเพื่อให้อาการถ่ายเท แล้วถ้าคนเป็นลมใส่เสื้อผ้าหรือเข็ม ก็ควรถอดออกให้ด้วยนะครับ จากนั้นค่อยเอาแอมโมเนียให้ดมประคองอาการ

แอชลีย์ -  So? It’d better to take off your cloth first in case you’re faint right?  
แฟลช - ใช่ครับ
โกวินดา - ว้าว.. เรท ฉ เลยนะนั่นนะ.. ตอบได้หน้าตาเฉยมาก
แฟลช - อ๊ะ.. (*เพิ่งระลึกได้ว่าพูดว่าพูดอะไรไป) ผม! ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นน่ะครับคุณแอชลีย์!!
แอชลีย์ -  Na naa na na na naaa (*ฮัมเพลง Hey Jude ของ The Beatles)
แฟลช - คุณแอชลีย์!!!!
โกวินดา -..อุ๊บ.. (*พยายามกลั้นหัวเราะแต่จะไม่ไหวอยู่แล้ว)
แฟลช - เว้ยย!!!!! หยุด!!!! ขอยกเลิกบททดสอบนี้! ไม่มีเหตุผลเลย!! ไม่มีเหตุผลเล้ยยยว้อยยย!! (*เอาหัวโขกกำแพง)

Mission Suspended!

บททดสอบที่สี่!

โกวินดา - เชอะ คิดว่าจะได้เห็นของดีแล้วเชียว มีคนมากวนจนได้
แฟลช - ของดีของแกน่ะมันอะไรฟะ.......
โกวินดา - บททดสอบต่อไป ขนมปังขอเอาเกรดสี่วิชาพละตลอดชีวิตที่เรียนมาเป็นเดิมพันเลยค่ะ!
แฟลช - เรื่องแบบนั้นเอามาอวดกันได้ด้วยเหรอ...
แอชลีย์ -  P.E.? Sport?
โกวินดา - ใช่ค่ะ! บททดสอบด้านกีฬา เรามาประลองกันดีกว่าค่ะคุณแอชลีย์!! ด้วยกีฬาชนิดนี้!!
(*ผ่าง โต๊ะแอร์ฮอกกี้ปรากฏขึ้นในสปอตไลท์)
แฟลช - เอ่อ นี่มันกีฬาตรงไหนฟะเนี่ย!!! (แอร์ ฮอกกี้ คือ กีฬา (?) ชนิดหนึ่ง มีผู้เล่นได้สองคน มีไม้สั้นๆใช้ดี ลูกเป็นแผ่นพลาสติกกลมๆ ตีสลับกันให้เข้าประตูของอีกฝ่ายให้ได้ โต๊ะเล่นมีลมพ่นออกมาไม่ให้ลูกค้างอยู่กลางโต๊ะ สามารถหาเล่นได้ตามห้างสรรพสินค้าทั่วราชอาณาจักรไทยจ๊ะ)
โกวินดา - ถ้าเป็นเรื่อง แอร์ ฮอกกี้ ขนมปังไม่แพ้ใครหรอกค่ะ! ป๊าพาขนมปังกับพี่ชายไปเล่นบ่อยๆตั้งแต่แบเบาะ รับคำท้าไหมคะคุณแอชลีย์!
แฟลช -......... (*จะมีใครบ้าจี้ตามมันไปไหมเนี่ย)
แอชลีย์ -  เอาสิครับ
แฟลช -............ (*เออ .. กูรู้แล้ว..)
โกวินดา - ออง เดอ ทัวร์! เสริฟลูก !!!!!
แอชลีย์ -  Nice shot... but... (*ตีกลับ ลูกพุ่งตรงเข้าประตูไปแล้ว)
โกวินดา - (*กรี๊ดดดด) ตั้งแต่เมื่อไหร่อ่ะ มองไม่เห็นเลยอ่าาา
แอชลีย์ -  ตอนเด็กๆ ผมเล่นที่ mall (ห้าง) แถวบ้านบ่อยมากเลยครับ
โกวินดา - ง่ะ... (*ปากค้าง)
แฟลช - เสียเซล์ฟมิใช่น้อย...
โกวินดา - งั้นเล่นบาส!
แอชลีย์ -  กีฬา American แบบนี้แพ้ได้ไงล่ะครับ (ชูตสามแต้มอย่างง่ายดาย)
โกวินดา - บอลอ่ะ! เอาไปซะ ลูกเตะนิวคาสเซิล!!!!!
แฟลช - ที่แพ้บ่อยๆ..
โกวินดา - อย่าพูดความจริงสิฟ้อย!!
แอชลีย์ -  It is soccer not football! (*สกัดลูกแบบเฮียวงะ ยิงลูกแบบซึบาสะ เข้าประตูไปแล้ว)  มาเล่น Baseball กันเถอะ! (*เตรียมไม้กับถุงมือมาแล้ว)
แฟลช - เมืองไทยไม่เล่นเบสบอลครับ...
แอชลีย์ - ........You've missed something great, you Thais......
โกวินดา – ยืนกระต่ายขาเดียว!!
แอชลีย์ -  ได้ครับ!
แฟลช - นี่มันจะบ้ากันไปใหญ่แล้ว!
โกวินดา – แกก็มาเล่นด้วย!
(*ทั้งสามคนก็ยืนกระต่ายขาเดียว)
โกวินดา – โอ๊ะๆ ล่ม
แอชลีย์ -  อ๊ะ! Govinda ล่มไปแล้วครับ
แฟลช - ยัยบ้า!! ไม่ถึงหนึงนาทีก็ล่มแล้วเหรอ!
โกวินดา- หุบปาก.. (*ผั๊วะ)
แฟลช - หวา!! (*โดนต่อยจนล่ม)
แอชลีย์ -  อ้าว งั้นผมก็ชนะสิ  (*ยิ้มแป้น)
โกวินดา – (เอ๊ะ.. หรือว่าเมื่อกี๊มันแผนทำลายความสมานฉันท์ของทีมวะบี 1)
แฟลช -  (กุก็ว่าอย่างนั้นแหละ)

แอชลีย์ -  (*10 นาทีผ่านไป) เหนื่อยแล้ว ขอแค่นี้นะครับ
โกวินดา - ทำได้ไงอ่ะ...
แอชลีย์ -  ผมน่ะ ตอนวัยรุ่นเล่น Skateboard เป็น Skater Boy มาก่อนนะครับ
แฟลช - มิน่าล่ะหุ่นได้ผอมเพรียวลมขนาดนั้น...
โกวินดา - นอกจากจะเป็นอัจฉริยะทางการเรียนแล้ว ยังเป็นอัจฉริยะเรื่องกีฬาอีกเหรอ! ไปเป็นอาจารย์สอนโรงเรียนแคลมป์เถอะ!
แอชลีย์ -  Huh?
แฟลช - มุกโอตาคุน่ะครับ อย่าใส่ใจ
โกวินดา - งั้นกีฬาประจำชาติ วินนิ่ง ไหมสาดดดดดดดด!!!!!!
แอชลีย์ -  ได้ครับ แค่ Govinda ต้องใช้ทีมชาติไทยเล่นนะ
โกวินดา - ถ้างั้นไม่เล่น..
แฟลช - ขนาดในเกมก็ยังไม่น่าเล่นเลยเหรอ.... (*คนเล่นวินนิ่งไม่เป็น)
โกวินดา - อะไรกัน.. ทั้งๆ ที่ตัวเองคิดว่าเทพ เรื่องกีฬายังชนะไม่ได้เลยเหรอ... (*น้ำตาไหลพรากๆ)
แอชลีย์ -  There there.. that's really alright. Don't cry. Let's go for a drink, ok? I'll treat you.
โกวินดา - หา จะเลี้ยงหรอคะ!! ไปค่า!!
แฟลช - พวกขี้เมา...... (คนไม่ดื่ม)
โกวินดา - งั้นปิดรายการวันนี้กันเถอะ มาตามดูดีกว่าว่าวันนี้ขนมปังจะซดไฮเนเก้นไปกี่กระป๋อง! ส่วนคุณแอชลีย์จะดวดโคโรน่า เอ็กซ์ตร้า ไปกี่ขวด!
แอชลีย์ -  Yeah!! ขอมะนาวเยอะๆ นะครับ (*โคโรน่า เอ็กซ์ตร้า คือเบียร์เม็กซิกัน ที่มักดื่มกับมะนาวจ๊ะ)
แฟลช - พวกขี้เมา..........................
โกวินดา - งั้นขอตัวก่อนนะคะ ท่านผู้ชม บ๊ายนี่!!!
แฟลช - สวัสดีครับ อ้อ การดื่มสุราทำให้ความสามารถในการขับขี่ยานพาหนะลดลง มีฤทธิกดประสาททำให้ทำเรื่องบ้าๆ โดยไม่รู้ตัวได้นะครับ เพราะฉะนั้นถ้าไม่อยากตื่นขึ้นมาพบกับตัวเองในสภาพไม่คาดคิด ก็อย่าดื่มเลยนะครับ
โกวินดา - เล่าจากประสบการณ์สินะ...
แฟลช - จบ! จบ! ปิดไฟ!!

(*เพลงจบเล่น)

(นอกโรงถ่ายถึงเวลามืดค่ำแล้ว ทั้งสามคน เดินไปที่รถที่ปะป๊าของขนมปังจอดรถรออยู่)
โกวินดา - (*เคาะกระจก) ป๊า (*เคาะอีก) ป๊าๆๆๆๆ เสร็จแล้ว ไปได้แล้ว
ป๊า – (*เงียบสนิท)
โกวินดา - ป๊าๆๆๆๆๆ (*เปิดประตู ป๊าตกลงมาจากรถ) เหวออออออ!!!!! ป๊า!!!!!!! กรี๊ดดด!!
ขนมปัง!! มีอะไรเหรอ!!
โกวินดา – ฟะ..แฟลช... ฮึก..ฮือ.....ปะ..ป๊า..ป๊าตายแล้ว!! (*ฮือ ฮึกๆ...)
แฟลช - นี่แก(มึง)พูดกับพ่อแกอย่างนี้เหรอ.. แค่หลับเท่านั้นเอง....
โกวินดา - ป๊าหลับทีไร หลับเป็นตาย ปลุกเท่าไหร่ก็ไม่ตื่น
แอชลีย์- งั้นให้ผมขับรถให้ไหมครับ?
โกวินดา – เอ๊? คุณแอชลีย์ขับรถเป็นด้วยเหรอคะ? งั้นขอรบกวนด้วยนะคะ เย้ๆ
แอชลีย์ -  การมีรถ เป็น American Dream อย่างนึงเลยนะครับ (*ข้อความนี้เชื่อถือไม่ได้) เพราะฉะนั้นก็ต้องชับได้ซี่ สตาร์ทรถนะค้าบ
แฟลช -.........
โกวินดา - .....................
(*ผ่านไปหลายนาที)
โกวินดา - เอ่อ...คุณแอชลีย์ เหยียบคันเร่งสิคะ..
แฟลช – มีอะไรหรือเปล่าครับ?
แอชลีย์ -  ข่ะ.. ขับรถพวงมาลัยข้างนี้.....ไม่ได้ง่ะ...
โกวินดา + แฟลช - หา..
แอชลีย์ -  ก็รถมัน.. พวงมาลัยต้องอยู่ข้างซ้ายสิครับ! (*รถในยุโรปและอเมริกา พวงมาลัยอยู่ข้างซ้ายจ๊ะ)
โกวินดา - ข้างขวาตะหากล่ะคะ!! (*รถในไทย ญี่ปุ่น และอังกฤษ พวกมาลัยอยู่ข้างขวาจ๊ะ)
แอชลีย์ -  แล้วถ้าเป็นข้างขวาแล้วมันจะเลี้ยวยังไง แล้วถ้ารถคันอื่นมันมาข้างซ้าย มันก็ชนซิคร้าบบ! (*แกว่งไม้แกว่งมือบอกทิศทาง)
โกวินดา - พวงมาลัยคนละข้างก็ขับไม่ได้สินะคะ ขนมปังก็เพิ่งรู้เพราะไม่เคยขับรถเลย
แอชลีย์ -  ใช่ครับ... แย่เลย แล้วทำไงต่อดีล่ะครับ
แฟลช - เอ่อ.. แต่ว่า ทางการแพทย์แล้ว ถ้าสมองไม่ผิดปกติอะไร ถึงรถจะพวงมาลัยอยู่ข้างไหน ก็ขับได้นะครับ เพียงแต่ตอนแรกอาจจะยังไม่ชินเท่านั้นเอง
โกวินดา + แอชลีย์ – ............ตึ่ง.................... (*เดดแอร์)
แอชลีย์ - Oh.. really? Okay... I'll try. (เหยียบคันเร่ง)
โกวินดา - เย้! ได้กลับบ้านแล้ว อ่ะ ว้ายยย!! โอ๊ย!! (รถกระตุกหัวชนกระจก) คุณแอชลีย์!!!
แอชลีย์ - I can't ...... I just can't. I'M SORRY! (*ฟุบหน้าลงบนพวกมาลัยอย่างสิ้นหวัง)
โกวินดา - ขับไม่ได้จริงๆเหยอ...
แอชลีย์ - จริงๆ ครับ..
แฟลช - ลองหน่อยสิครับ..
แอชลีย์ - ยังไงก็ไม่ได้ครับ!!
แฟลช - น่ะ...ในที่สุด!!
โกวินดา - ในที่สุดก็ค้นพบจุดอ่อนแล้ว!!!!!!!!!!
โกวินดา + แฟลช - แอชลีย์ แกรนท์ ขับรถพวงมาลัยข้างขวาไม่ได้!!!!!!! (*เปิดเพลง Fanfare ของ Final Fantasy)
แอชลีย์ – OK… guys.. you win! But!
โกวินดา - อ๊ะ รถออกอีกแล้ว
แอชลีย์ - Haha!I figure out how to drive on the right side now!
โกวินดา- คุณแอชลีย์.. กำลังฝืนอยู่ใช่ไหมคะ?
แฟลช – ขับไม่ได้อย่าขับสิครับ!!
แอชลีย์ - No! No I'm not!! Go! Mach 5! Go Speed Racer! Go Speed Racer! Go Speed Racer, Go! (*ร้องเพลง)
แฟลช - ว้ากกกก มัคไฟฟว์อะไรครับ!! นี่มันโตโยต้า! หยุดรถเถอะครับ!!
โกวินดา - หนูยังไม่อยากตายยยยย ป๊า ตื่นขึ้นมาเร็วๆดิ!! เฮลป์มี๊!!
แอชลีย์ - หึหึหึ (*หัวเราะในลำคอ)
โกวินดา + แฟลช- อ๊ากกกกกกกกกกกก

ส่งท้าย..... ไมกี้ แชนนัล นี้สอนให้รู้ว่า ถ้าไม่อยากตาย อย่ากล้าหือ กับแอชลีย์ แกรนท์นะเด็กๆ....

BKK – THE NEXT EPISODE  (When?  God only knows…….)

“ชอบตรงไหนเหรอ?”

“มีอะไรครับน้าเพ็ญ”

“You are so naïve, Rama, but that’s what I like about you.”

“เบล..ขอโทษนะ..ขอโทษจริงๆ..เรา..มัน..”