Bittersweet Bundle of Misery

ในยุคเมย์จิ ยุึคที่อยู่ระหว่างหัวเลี้ยวหัวต่อของความเป็นตะวันตกและความเป็นตะวันออก ชายหนุ่มนักศึกษามหาวิทยาลัยในโตเกียวได้พบกับ "เซนเซย์" (แปลว่า อาจารย์ หรืออาจใช้เรียกบุคคลผู้มีความรู้) ชายวัยกลางคนผู้เปรียบเสมือนตัวแทนของญีุ่ปุ่นยุคเก่า ชายหนุ่มชื่นชมไหวพริบและความเฉลียวฉลาดของเซนเซย์ แต่ถึงกระนั้ัน ยิ่งรู้จักเซนเซย์มากขึ้นเท่าไหร่ เขากลับรู้สึกว่าเขาไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของเซนเซย์เลย

เซนเซย์อยู่กับภรรยาในบ้านหลังใหญ่ ไม่ทำงาน และไม่เคยเปิดเผย ทุกๆ เดือนเขาจะไปเยี่ยมหลุมศะของเพื่อนรักตามลำพัง เขาใช้ชีวิตในยุคใหม่อย่างคนหมดหวัง ตกค้าง และหมดไฟ แม้แต่กับภรรยา ผู้หญิงที่เขาบอกว่ารัก คำสนทนาของพวกเขาทั้งสอง สำหรับชายหนุ่มนั้น แทบฟังดูไม่มีความรักอยู่เลย

ญีุ่่ปุ่นกำลังเปลี่ยนแปลง เสียงปืนใหญ่สรรเสริญจักรพรรดิเมย์จิเมื่อเสร็จสวรรคต เปรียบได้ดังเสียงของยุคเก่าที่จบลงและยุคใหม่ที่กำลังเริ่มขึ้น เซนเซย์ตัดสินใจเล่าเรื่องราวในอดีตของคนทั้งหมดให้ชายหนุ่มฟัง เรื่องราวของ "ยุคเก่า" ที่ชายหนุ่มไม่มีวันเข้าใจ หรือจะพอเข้าใจบ้าง ก็เป็นเีรื่องราวของเซนเซย์แค่บทเรียนของคนในอดีตให้เป็นตัวอย่างของคนรุ่นหลัง


(รูปนัทสีเมะ โซเซกิ ผู้เขียนบนธนบัตร 1000 เยน)

นัทซึเมะ โซเซกิ เป็นนักเขียนญี่ปุ่นคนแรกๆ ที่ได้รับอิทธิพลมาจากตะวันตก "โคโคโระ"  (แปลว่าหัวใจ, หรือความรู้ึสึก) คือนิยายของเขาที่ได้รับการกล่าวขานว่าเป็นนิยายที่ขายดีที่สุดในญี่ปุ่น

ผมอ่านนิยายเรื่องนี้เป็นภาษาอังกฤษครับ (แปลไทย ของ สนพ ดอกหญ้า) แปลได้ละเมียดละไมมากมีเชิงอรรถเรียบร้อย

นิยายเรื่องนี้แบ่งเป็นสามตอน ตอนแรกเป็นตอนที่เซนเซย์กับตัวเอก (ในเรื่องไม่ได้เปิดเผยชื่อ) พบกัน ตอนที่สองเป็นตอนที่ตัวเอกกลับบ้านที่ชนบทไปดูใจพ่อ ตอนที่สามเป็นอดีตของเซนเซย์นี้ ไฮไลท์ของเรื่องสำหรับผมคงเป็นบทสุดท้ายนี่แหละ ชอบความรู้สึกของเซนเซย์ที่แอบรัก "โอโจ้ซัง" (แปลว่าคุณหนู) ลูกสาวเจ้าของบ้านที่เซนเซย์ไปเช่าบ้านอยู่ระหว่างเรียน ธีมรักสามเศร้าของเพื่อนรักที่ชอบผู้หญิงผู้หญิงนำไปสู่ตอนจบสุด "ช็อค" คงตราตรึงใจผมอีกนานแสนนาน แถมตอนที่ได้อ่านถึงตอนจบของเรื่องแล้ว อดไม่ได้ที่จะย้อนกลับมาอ่านตอนต้นอีกรอบ เพื่อดูเหตุของเซนเซย์ที่ใช้ชีวิตแห้งๆ แบบนั้นอีก

ถ้าไม่ได้มองแต่ในแง่เป็นหนังสือที่บันทึกหน้าประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นในยุคที่มีความเปลี่ยนแปลง โคะโคะโระ ก็คงเ็ป็นนิยายที่เล่นกับความรู้สึกของคนอ่านไปถึงหัวใจเลยล่ะ


---------------------------------

ตอนนี้อ่านเรื่อง "Confessions of a Mask" (คาเมน โนะ โคคุฮาคุ)  ของ มิชิม่า ยูกโอะ อยู่ครับ นิยายออกตอนปี 1948 (ปีเดียวกับนิยายสิ้นหวังของดาไซน่ะแหละ)  ใช้ัศัพท์ยาก นึกถึงนักเขียนเยอรมันขึ้นมาไงก็ไม่รู้ แต่ว่า... เนื้อเรื่อง "แรง" มาก อ่านไปแล้วเสียวสันหลังวาบๆ ไป ว่าจะมีใครมาแอบอ่านข้างหลังหรือเปล่า แรงครับ....... มี Oscar Wilde โผล่มาด้วย.. งง... ไม่ได้คาดหมายมาก่อน

คำถาม - ทำไมหลังๆ มาอ่านนักเขียนญี่ปุ่นเยอะจัง?

คำตอบ - เริ่มรู้สึกตันกับฝั่งตะวันตกแล้วครับ...

คำถาม (รู้นะว่าพี่เทร่าต้องถามต่อ) - ถ้าตันกับฝั่งตะวันตกแล้ว ไม่มาอ่านนิยายไทยบ้าง

ตำตอบ - ไว้ก่อน...  จะหาิืินิยายแจ่มใสๆ มากอ่านแน่