Republican Nostalgia

ตอนที่ 8 อยู่ชั่วนิรันดร์

 

             แบบนี้มันผิดกฎหมาย! แบบนี้มันผิดกฎหมายไม่ใช่เหรอ!”

ชายชราร่างเล็กคำรามเสียงดัง ปาหนังสือพิมพ์ที่อยู่ใกล้มือที่สุดลงบนโต๊ะกาแฟ เขาทำเสียงในจมูกฟึดฟัด ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อ เส้นผมปัดเป๋

กาฟรีโลนั่งอยู่ที่โซฟารับแขกตรงกันข้ามกับชายชรา ในมือซ้ายถือปากกาหมึกซึม มือขวาคือสมุดจด เด็กหนุ่มเขียนข้อความลงในนั้น

ฉันไม่ปล่อยไอ้พวกทหารมันไว้แน่!” ชายชรายังก่นด่าไม่เลิก ต่างกับเด็กหนุ่มที่ไม่ได้สนใจ ได้แต่อ่านสมุดจดของตัวเอง

 

ข้อเท็จจริง

เมื่อเวลาประมาณ 1.30 น. วันที่ 14 สิงหาคม (คืนหลังจากวันปฎิวัติ) ปีเตอร์ เจอร์ราร์ด หัวหน้าพรรคประชาเสรีถูกปลุกขึ้นมากลางดึกเพราะมีเสียงทุบประตู เจอร์ราร์ดเปิดประตู ถือปืนลูกซองติดมือไปด้วยเพราะคิดว่าเป็นคนเมา แต่พอเขาเปิดประตู เขาก็พบผู้บัญชาการมนฑล(มณฑล)ทหารที่สี่ ผู้บัญชาการสั่งลูกน้องให้เข้ามาในบ้านและคุมตัวเขาไว้โดยใช้อาวุธปืน เจอราดถูกนำตัวขึ้นรถกระบะไปที่เซฟเฮาส์แห่งหนึ่ง ตอนที่อยู่ที่เซฟเฮาส์เจอราดให้การว่าเขาถูกซ้อม ทหารบังคับให้เขาเปิดเผยรายชื่อนักการเมืองที่ทุจริตโครงการสร้างทางรถไฟและบังคับให้เขาเลิกเล่นการเมือง (ลูกความเล่าข้อเท็จจริงได้ไม่น่าเชื่อถือ บอกว่าตัวเองโดนซ้อมแต่ไม่ปรากฎว่ามีบาดแผล น่าจะพูดไปด้วยโทสะ) เจอราดไม่ยอมบอกและถูกกักตัวไม่มีอาหารและน้ำ (ไม่น่าเชื่อถือ) เป็นเวลาสามวัน ทหารจึงพาเขาไปปล่อยทิ้งไว้ข้างมอเตอร์เวย์มุ่งหน้าไปตะวันตก

ไอ้วาเรน บาคมันชักจะเหิมเกริมไปแล้