Bittersweet Bundle of Misery

            รถเมล์สาย 48 จอดป้ายหน้าโรงเรียนมัธยมไวร์มาห์ ผู้โดยสารที่นั่งอยู่ทุกคนปรายตามองผู้โดยสารที่เพิ่งขึ้นรถมาใหม่อย่างสนอกสนใจ ข้อแรกเป็นเพราะผู้โดยสารคนใหม่เป็นเด็กนักเรียนที่มานั่งรถเมล์ก่อนเวลากลับ และข้อสองที่สำคัญที่สุด คือเด็กหนุ่มคนนี้คือกาฟรีโล ฟีเดล ลูกชายของอดีตประธานาธิบดี
            กว่ากาฟรีโลจะฝ่าวงนักเรียนแล้วรีบหลบอาจารย์ออกมาประตูหลังได้ ก็ใช้เวลาไปมากทีเดียว มาถึงตอนนี้จะเข้าไปเรียนคาบสุดท้ายก็กระไรอยู่ เขาไม่มีอารมณ์เรียนต่อ อยากออกไปให้พ้นๆ จากรั้วโรงเรียนเสียที แต่กว่าคนขับรถจะมาก็อีกชั่วโมงครึ่ง เขาก็ไม่อยากจะรอจนถึงตอนนั้น กาฟรีโลเลยตัดสินใจขึ้นรถเมล์กลับบ้านเอง โชคยังดีที่แผลตรงที่โดนหินปาใส่ไม่ลึกถึงขั้นต้องเย็บอย่างที่คิด  
            กาฟรีโลนั่งลงกอดอก พอให้คลายอาการเจ็บร้าวข้างใน คลอทด์เล่นงานเขาไม่ออมมือ ตอนที่เขาเดินออกมาจากเหตุการณ์เขายังไม่รู้สึกเจ็บอะไร แต่พอสักพักเท่านั้นแหละเขาก็ปวดไปหมดทั้งตัว ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าตื่นขึ้นมาพรุ่งนี้เขาจะลุกไหวไหม ที่แย่ที่สุดตอนนี้คือเขามองไม่เห็นเพราะคอนแทคเลนส์ตกหายไปข้างนึงตอนอีรุงตุนังกัน แล้วถ้าคอนแทคเลนส์หายไปข้างนึงเขาก็จำใจต้องถอดข้างที่เหลือทิ้งไปด้วย คงดีกว่าให้มองอีกข้างชัดอีกข้างไม่ชัดให้มึนหัว แถมตาข้างนึงก็เป็นสีดำตัดกับอีกข้างเป็นสีเทาอ่อนซึ่งเป็นสีตาจริง
            เมื่อดูแผลตัวเอง เขาก็กลับรู้สึกผิดเรื่องมือของคลอทด์ขึ้นมา  ถึงคลอทด์จะทำให้เขาเสียแผน แต่การที่มือของศิลปินต้องบาดเจ็บก็นับเป็นเรื่องน่าเศร้า โลกนี้มันไร้ความงามอยู่แล้ว ถ้าหากขาดศิลปินที่ช่วยจรรโลงโลกไปสักคน ก็คงเหมือนเสียสมบัติล้ำค่าไป เขาไม่ได้ตั้งใจ ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมตอนนั้นถึงทำแบบนั้น? มันคงเป็นเหตุการณ์อะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในจิต
             เขาไม่เข้าใจคลอทด์เลย คลอทด์ก็ไม่ใช่คนทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลัง เขาเพ้อฝันไปแล้วหรือว่าหนทางข้างหน้าของเขากับโจเซฟีนจะโรยด้วยกลีบกุหลาบ ไม่เลย! ความรักของสองคนนั้นมันสิ้นหวัง สิ้นหวังเสียจนไม่มีทางเห็นแสงสว่างเพียงสักนิดที่ปลายอุโมงค์ คลอทด์ต้องการพิสูจน์อะไรกันแน่? มีชีวิตอยู่อย่างทรมานและรอคอยความหวังอย่างสูญเปล่าไปวันๆ เพื่อพิสูจน์รักแท้ให้โลกเห็นหรือ?
            แล้วก็โจเซฟีน...  กาฟรีโลยังแค้นเธอไม่หาย ตอนนี้เขายังจำความรู้สึกชาตรงแก้มที่โดนฝ่ามือของเธอได้อย่างดี ก็คงเป็นเพราะคนที่ตบและคนถูกตบต่างเกลียดชังซึ่งกันและกันอย่างรุนแรง รอยประทับจึงได้ติดแน่นขนาดนี้
            โจเซฟกล้าตบเขาเพราะถือตัวเองว่าเป็นพระราชินีหรือเป็นเพราะนิสัยของเธออยู่แล้วนะ? อย่างไรซะเขาก็ประมาทพระราชอำนาจของพระราชินีไม่ได้เป็นอันขาด ครั้งนี้เขาประเมินสถานการณ์ต่ำไป โจเซฟีนขึ้นครองราชย์ได้ไม่นานก็สามารถปลุกปั่นให้เกิดการจลาจลขนาดย่อมจากความจงรักภักดีได้แล้ว ถ้าเขาเผลอไผลทำให้สังคมมองเขาว่าอยู่ตรงข้ามกับราชวงศ์แล้วล่ะก็ คนที่จะมาจัดการเขาไม่ใช่องค์รักษ์พระราชินีที่ไหนหรอก แต่คงเป็นประชาชาชนตาดำๆที่พร้อมจะจับเขาไปแขวนคอหรือเผาทั้งเป็น จากนี้ไปเขาคงออกมาเคลื่อนไหวอยู่หน้าฉากไม่ได้อีกแล้ว
            ครั้งนี้เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีเขาที่เขานั่งรถเมล์ ครั้งสุดท้ายก็ตอนที่พ่อไปทดลองนั่งรถโดยสารรุ่นใหม่ของกรรมการขนส่ง มิหนำซ้ำเขาก็ไม่เคยนั่งรถเมล์กลับบ้านมาก่อนในชีวิต แถวข้างโรงเรียนเวลานี้ก็ไม่มีแท็กซี่ (เพราะว่ามีนักเรียนนั่งแท็กซี่โดดเรียนไปเที่ยวบ่อยมาก ทางโรงเรียนเลยออกกฎห้ามให้แท็กซี่มาจอดข้างโรงเรียนในเวลาเรียน) เขาเลยโทรถามสายรถเมล์ที่ผ่านปลายทาง รอไม่นานรถก็มาเทียบป้าย
            มีหญิงชราคนหนึ่งขึ้นรถมาที่ป้ายถัดจากป้ายหลังโรงเรียนกาฟรีโล คุณยายนั่งตรงที่นั่งแรกจากประตูพอดี กาฟรีโลมองไปรอบตัว ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไร ผู้โดยสารส่งสายตาคาดหวังให้เด็กหนุ่มคนดังสละที่นั่งให้หญิงชราทันที ทั้งที่ตอนนี้สภาพร่างกายของเขาแย่กว่าคนแก่เสียอีก แต่แรงกดดันจากรอบข้างก็มากกว่า เขาลุกช้าๆ ซ่อนอารมณ์ไม่เต็มใจไว้แล้วจึงพิงกายกับเสาข้างประตูรถ ห่อตัวอยู่ในเสื้อสูทของโรงเรียน
            “ใช่ลูกชายของฟีเดลหรือเปล่า?”
            “จะใช่ได้ไง? เขาจะมานั่งรถเมล์เหรอ? ไม่ใช่หรอกม้าง~?”
            “ใช่ซี่ ฉันจำได้ ต้องใช่แน่ๆ!”
            “เออ! จริง ใช่จริงๆ ด้วย!”
            คู่รักนักศึกษาซุบซิบนินทาอยู่ข้างหลัง คงสำคัญผิดนึกว่าตัวเองเสียงเบากันมากกระมัง ถ้าสถานการณ์ปกติกาฟรีโลจะปล่อยเลยตามเลยเป็นเสียงนกเสียงกา แต่ ณ เวลานี้เขาอารมณ์เสียเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เลยเผลอมองหน้าสองคนนั้นด้วยสีหน้ากินเลือดกินเนื้อ สีตาของเขากลายเป็นสีเทาด้วยแล้วก็น่ากลัวเข้าไปใหญ่ คู่รักช่างสอดรู้สอดเห็นปิดปากเงียบทันที คนอื่นๆ ในรถพลอยสงบเสงี่ยมขึ้นด้วย
            รถจอดป้าย กาฟรีโลต้องทนเดินเข้าไปตามถนนส่วนบุคคลอีกสามร้อยเมตร แต่เขาก็ลากตัวไปจนถึงหน้าคฤหาสน์จนได้
            คฤหาสน์ของตระกูลฟีเดลนี้เป็นมรดกตกทอดมาตั้งแต่สมัยคนในตระกูลฟีเดลเป็นขุนนางรับใช้ราชวงศ์ พ่อของเขาได้ครอบครองคฤหาสน์ต่อมาในฐานะผู้สืบทอด ที่นี้เป็นบ้านของกาฟรีโลแค่เพียงในนาม เพราะความจริงเขาอาศัยอยู่ที่อดีตทำเนียบประธานาธิบดีมาเกือบทั้งชีวิต นานๆ ครั้งเขาถึงจะพักที่นี่สักที เลยไม่เรียกที่นี่ว่าเป็นบ้านได้เต็มปาก
            “อ้าว คุณหนู สวัสดีครับ” คนสวนคนหนึ่งทัก แต่กาฟรีโลรีบเดินหลบหน้า ไม่ทักตอบคนงานในบ้านเหมือนอย่างเคย เพราะไม่อยากให้ใครรู้เรื่องที่เกิดขึ้น
            ไลก้าวิ่งมารับเขา แต่พอเห็นเจ้านายของมันห่อเหี่ยวผิดปกติ มันเลยแค่เดินมาเลียมือของเขา ไม่ได้กระโจนเข้ามาเกาะแข้งเกาะขาเหมือนเคย
            “อ้าว ทำไมกลับมาก่อนได้ล่ะ?” กาฟรีโลมั่นใจว่าเขาไม่ได้หูฝาดแน่ๆ เขาได้ยินเสียงของชิโอริ เรียกมาจากที่ห้องรับแขก พร้อมด้วยเสียงเพลงแจ๊สเบาๆ จากจานเสียงบนเครื่องเล่น กาฟรีโลหยีตาให้ภาพชัดแต่ก็ยังเห็นแค่ผมสีดำสนิทที่เกล้าไว้เป็นหางม้าของเธอ ไม่เห็นรายละเอียดบนใบหน้า

            ชิโอริกำลังโน้มตัวเงี่ยหูฟังเพลงที่เครื่องเล่นจานเสียง เธอคงเพิ่งวางแผ่นลงไป
            “คุณชิโอริ?”
            กาฟรีโลเอ่ยขึ้น แปลกใจที่เห็นชิโอริมาบ้าน
            “วันนี้เราจะออกไปดูคอนเสิร์ตด้วยกันไม่ใช่เหรอ?” หญิงสาวเอียงคอสงสัย
            “อ๋อ.. เอ้อ.. จริงด้วยสิครับ..”
            แย่ล่ะ.. กาฟรีโลลืมไปสนิทว่าวันนี้มีนัดไปดูคอนเสิร์ตไปชิโอริกับภีมะ ชิโอริเลยมารอที่บ้านก่อนออกไปพร้อมกัน  ชิโอริก็ไม่ได้ว่าอะไรต่อ แต่พอเธอละสายตาจากเครื่องเล่นแผ่นเสียงมามองกาฟรีโลตรงๆ เธอเปลี่ยนประเด็นไปที่ใบหน้าบอบช้ำและมีแต่แผลของเขา
            “ไปทำอะไรมา? ทำไมหน้าถึงเป็นแบบนั้น?” เธอทำเสียงตกใจ แต่ก็ไม่ถึงขั้นตื่นตระหนก
            “คือ..” เด็กหนุ่มอึกอักไม่ยอมตอบ เขาไม่อยากเล่าความจริงให้ชิโอริฟังและตอนนี้ก็ยังไม่มีคำแก้ตัวที่ดีพอ เขาชะงักกว่าเดิมเมื่อชิโอริเดินเข้ามาหา เธอสวมกระโปรงฮาคามะอัดกลีบสีกรมท่า มีลายพิมพ์ดอกซากุระสีชมพู คาดทับกับกิโมโนสีชมพูอ่อน
            ยิ่งชิโอรินิ่งเท่าใด กาฟรีโลก็ยิ่งพูดไม่ออก  พอเห็นว่าถามไปก็ไร้ประโยชน์ ชิโอริเลยเลยเอ่ยปาก

            “เอาเถอะ..ไปนั่งรอที่โซฟาไป” เธอออกจากห้องรับแขกไปข้างหลัง สักพักก็กลับมาพร้อมกับกล่องพยาบาล
            “ไปมีเรื่องกับใครเขามา?”
            อีกครั้งที่เด็กหนุ่มปิดปากสนิทเมื่อเธอถาม
            “บอกภีมะแล้วแท้ๆ ว่าให้เอาเธอออกจากโรงเรียนนี้ คนที่ไม่ชอบพวกเรามันเยอะ ยิ่งเกิดเรื่องแบบนี้เธอก็เหมือนกับเป็นเป้านิ่งให้คนอื่นยิง ระดับเธอจะไปเรียนเมืองนอกที่ไหนเขาก็อยากรับทั้งนั้น”
            ตอนที่จอร์จ ฟีเดลยังเป็นประธานาธิบดี กาฟรีโลจะมีบอดี้การ์ดติดตามไปด้วยเสมอ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้กาฟรีโลรอดพ้นจากการกลั่นแกล้งที่โรงเรียนได้ เริ่มจากเรื่องเล็กๆอย่าง เอาสมุดไปซ่อน กรีดกระเป๋าเรียน หนักเข้าก็มีคนเทน้ำสาดเขาจากชั้นบน เอามีดคัตเตอร์ซ่อนไว้ในหนังสือให้บาดนิ้ว แต่ทุกครั้งที่เกิดเรื่องขึ้น กาฟรีโลก็ไม่เคยเล่าให้ใครฟัง เพราะเขาคิดว่ามันก็แค่เรื่องเล็กๆ แล้วก็ไม่อยากให้ใครตีตราว่าเข้าเป็นพวกเด็กขี้ฟ้อง ชิโอริพอจะรู้จักครูในโรงเรียนอยู่เพราะเคยเป็นศิษย์เก่ามาก่อน เลยได้ยินเรื่องที่กาฟรีโลถูกแกล้งอยู่เนืองๆ  เธอเคยเปรยกับภีมะว่าให้ส่งกาฟรีโลไปเรียนต่างประเทศซะจะดีกว่าอยู่ที่นี่ แต่ภีมะกลับบอกว่าเรื่องทั้งหมดนี้ต้องเป็นการตัดสินใจของกาฟรีโลเอง
            “มันไม่ได้หนักหนาถึงขั้นต้องย้ายโรงเรียนหรอกครับ” เขาอยากเรียนโรงเรียนนี้ต่อไปเพื่อให้ทุกคนเห็นว่าเขาไม่ได้หนีหรือใช้อภิสิทธิ์ของพ่อเพื่อไปเรียนเมืองนอกเมืองนา เขาจะเรียนอยู่ที่นี้ และพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าเขาคืออันดับหนึ่ง
            “เธอกับภีมะนี่เหมือนกันจริงๆ เลย พอตั้งธงไว้แล้ว ต่อให้เกิดอะไรขึ้นก็ไม่ยอมเปลี่ยน มีความมุ่งมั่นมันก็ดีอยู่หรอกนะ แต่ฉันคิดว่าบางทีเธอสองคนก็บ้าบิ่นซะเหลือเกิน”
            เธอยิ้ม หยิบสำลีขึ้นมาจากกล่องพยาบาล ชิโอริปัดผมที่ปิดหน้ากาฟรีโล ปลายนิ้วของเธอลูบผิวหน้าของเขา สัมผัสที่อบอุ่นนี้ไม่ได้ปลอบประโลมกาฟรีโลเลย มันร้อนดั่งเหล็กเผาไฟที่นาบลงบนผิวหนัง  นำสำลีเช็ดแผลถลอกบนแก้ม แค่แตะเบาๆ กาฟรีโลก็ปัดมือของชิโอริออกทันที เขาทนไม่ไหวแล้ว ถ้าเขายังอยู่ตรงนี้ ถ้าเขายังอยู่ใกล้ชิโอริ ความรักอันรุนแรงนี้คงกัดกินจิตวิญญาณความรู้ผิดชอบทางศีลธรรมของเขาไปเสียก่อน
            “เอ๋! เจ็บเหรอ? โทษทีนะ”
            “ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมทำเองดีกว่า” เด็กหนุ่มรีบกลบเกลื่อน เอาปลาสเตอร์ขึ้นมาปิดแผลเอง
            “ฉันคงมือหนักไปจริงๆ ด้วย ทีหน้าทีก็หลังอย่าไปมีเรื่องกับใครเขาอีกล่ะ ถ้ากาฟรีโลเป็นอะไรขึ้นมา มีหวังภีมะคงได้โกรธเป็นฟืนเป็นไฟแน่ๆ”
            “พี่เขาโกรธใครเป็นด้วยเหรอครับ?”
            “โกรธสิ ถ้าเป็นเรื่องของเธอเขาจะโกรธ..เห็นอย่างนี้แล้ว เขาก็เป็นห่วงเรื่องของเธอมากนะ!” ชิโอริขึ้นเสียงต่อว่า
            “ขอโทษครับ...”
            “ไม่ต้องขอโทษหรอกน่า..” ถึงเธอจะลดเสียงแล้ว กาฟรีโลก็รู้สึกผิดที่พูดถึงภีมะแบบนั้น เขาก้มหน้าเป็นเชิงสำนึกผิด
            “สองเดือนหน้า ฉันกับภีมะก็จะแต่งงานกันแล้วนะ” หญิงสาวแจ้งข่าว แก้มสีขาวมีสีแดงระเรื่อ
            “เหรอครับ.. ยินดีด้วยนะครับ..”
            “ใช่ แล้วกาฟรีโลก็ต้องมาเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวให้ได้นะ!”
            ก้อนแข็งๆ จับตัวอยู่ในลำคอของเด็กหนุ่ม เขาฝืนแสดงพูดแสดงความยินดี ทั้งที่ความคิดข้างในหัวสับสน จับต้นชนปลายไม่ถูก รู้สึกเหมือนมีมือใหญ่มากุมหัวใจแล้วบีบให้แหลกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ทั้งสองนิ่งเงียบ แอลกอฮอล์บนแผลไม่แสบแล้ว กาฟรีโลคิดจะทำลายความเงียบ แต่พอเขาพูดออกมาเขาก็รู้ตัวทันทีว่าเขาไม่น่าทำอย่างนั้น
            “ทำไมคุณชิโอริถึงชอบพี่เขาเหรอครับ?”
            “เอ๋? ทำไมจู่ๆ ถึงมาถามล่ะ?”
            “เอ่อ...ก็...”  จะถามไปทำไมนะ? ชิโอริกับภีมะเป็นคู่หมั้นกัน สักวันทั้งสองคนก็ต้องแต่งงาน ข้อเท็จจริงข้อนี้เขารู้อยู่เต็มอก เขาไม่มีวันไปแทรกกลางได้เลย ได้แต่เป็นที่สองสำหรับทั้งคู่ เป็นได้แค่ ‘คนนอก’ ที่เฝ้ามองความรักของทั้งสองคนผลิบานโดยที่ตัวเองไม่มีสิทธิในส่วนแบ่งด้วยเลย
            “เขาจริงจัง เชื่อมั่นในตัวเอง ไม่เคยทิ้งเป้าหมายที่ตั้งไว้ ภีมะเขาเป็นแบบนี้มาตั้งแต่สมัยก่อนแล้ว เพราะเขาไม่เปลี่ยนเลยมั้ง ก็เลยชอบเขา” ชิโอริเล่าถึงคู่หมั้นของตนอย่างเขินๆ กาฟรีโลแปลกใจมากกว่าที่ชิโอริบรรยายว่าภีมะเป็นคน ‘จริงจังและมุ่งมั่น’ เพราะตั้งแต่เล็กจนโตเขาก็ไม่เคยเห็นภีมะจริงจังกับอะไรสักอย่างนอกจากเรื่องปืนกับชิโอริ ภีมะเป็นผู้ชายในแบบที่ผู้ชายทั้งโลกอยากเป็น มีสกุลรุนชาติ ฐานะที่บ้านไม่ขัดสน แฟนสาวสวยระดับนางฟ้านางสวรรค์ จะติดก็ตรงนี้ไอ้นิสัยไร้ความทะเยอทะยานนี่แหละที่ทำให้เขากลายเป็นพวกจืดจางในวงสังคมและถูกตัดจากการเป็นทายาททางการเมืองของตระกูลฟีเดล
            ก็เป็นไปได้ที่กาฟรีโลไม่เห็นว่าภีมะเป็นคนจริงจัง อาจจะเป็นเพราะเขาไม่รู้จักตัวจริงของภีมะเท่ากับชิโอริก็ได้ แม้ว่าเขาจะสนิทกับภีมะมาก แต่ภีมะก็มีด้านที่เขาไม่เข้าใจ และด้วยอายุที่ห่างกันมาก เขาเลยไม่ค่อยรู้เรื่องชีวิตวัยรุ่นของภีมะเท่าไหร่นอกจากฟังที่ภีมะเล่าหรือฟังเขามาอีกที ผิดกับชิโอริรู้จักภีมะมานานและแค่มองตาก็รู้ใจอีกฝ่าย ไม่แปลกใจเลยที่พี่ชายเลือกผู้หญิงคนนี้เป็นคนรัก
            ชิโอริ มาโอ คือลูกสาวคนเดียวของครอบครัวคหบดีทำธุรกิจอุตสาหกรรมครบวงจร ตั้งแต่เคมีภัณฑ์ เหมืองแร่ ไปจนถึงอสังหาริมทรัพย์ ตระกูลมาโอให้เงินสนับสนุนจำนวนมากแก่พรรคของพวกฟีเดลและพรรคร่วมรัฐบาล แลกกับผลประโยชน์ทางธุรกิจ พ่อของชิโอริ (หรือชิโอริเอง) จึงมีอิทธิพลในแวดวงการเมืองอย่างมาก
            ความรักของภีมะกับชิโอริย้อนหลังไปตั้งแต่ 10 ปีก่อน ตอนนั้นภีมะเป็นนักเรียนชั้น ม.4 โรงเรียนมัธยมปลายไวร์มาห์  ส่วนชิโอริเป็นนักเรียนชั้น ป.6 โรงเรียนสตรี (‘นายจะหาว่าฉันเป็นโลลิคอนก็ได้นะ’ ภีมะพูดติดตลกตอนที่เล่า)
            วันหนึ่งภีมะได้รับเชิญจากซิสเตอร์ผู้อำนวยการโรงเรียนสตรีให้เข้าชมการแสดงประจำปีเป็นตัวแทนของตระกูลฟีเดล ภีมะจำได้ว่าการแสดงคืนนั้นน่าเบื่อมาก จนกระทั่งชิโอริออกมาร้องเพลง To Night จากละครเพลงเรื่อง West Side Story จากวันนั้นจนถึงวันนี้ ภีมะก็ลืมการแสดงในคืนนั้นทั้งหมด ยกเว้นการแสดงของชิโอริคนเดียว
            กาฟรีโลนึกไม่ออกว่าเขาเองพบชิโอริครั้งแรกเมื่อใด เพราะตั้งแต่จำความได้เขาก็รู้จักกับชิโอริแล้ว แต่ภาพของเธอที่เขาจำได้ดีคือหญิงสาวในชุดนักเรียนกะลาสีของโรงเรียนสตรี และภาพของเธอกับชุดกิโมโนสีแดงในวันหมั้น
            ถ้าชิโอริไปที่ไหนภีมะก็จะคอยตามด้วย แล้วกาฟรีโลก็ชอบติดตามภีมะไปเหมือนกัน ทั้งสามคนจึงไปไหนมาไหนด้วยกันเป็นพี่น้อง ชิโอริเหมือนเป็นพี่สาวจริงๆของกาฟรีโล  แต่ความผูกพันและความรักแบบพี่น้องก็กลับเปลี่ยนเป็นความรักคุกรุ่นอยู่ภายในเมื่อกาฟรีโลเติบโตจากเด็กชายเป็นหนุ่ม
            ทั้งหมดนี้ก็เป็นคงเพราะภีมะ กาฟรีโลไม่ค่อยมีเพื่อน ไม่สนิทกับพ่อ ภีมะจึงเป็นทั้งพี่ชายและเพื่อนสนิท เขาหลงใหลพี่ชายของเขาผู้สมบูรณ์แบบไปเสียทุกอย่าง เขาจึงเริ่มเลียนแบบพี่ชาย หวังอยากให้ตัวเองไปถึงจุดที่สมบูรณ์แบบที่สุดอย่างพี่บ้าง แต่พอเลียนแบบนานวันเข้า เขาจึงเริ่มหลงรักชิโอริไปโดยปริยาย
            แต่เขาจะรักเธอได้อย่างไร? ผู้หญิงคนนี้เป็นคนรักของพี่ชายเขา เขาเป็นคนมาทีหลัง ไม่อยากทรยศภีมะ เขารักภีมะไม่ต่างจากที่รักชิโอริ ถึงมันจะไม่ใช่ความรักที่มีคำจำกัดความอย่างเดียวกันก็ตาม
            หากเลือกได้ กาฟรีโลอยากเลือกที่จะเกลียดชิโอริแล้วไม่ต้องเจอหน้ากัน มากกว่ารักเธอแล้วต้องอยู่กับความทุกข์ทรมาน
            เขาตั้งใจจะขอตัวขึ้นไปนอนพักที่ห้อง แต่รถของภีมะก็มาจอดตรงหน้าคฤหาสน์พอดี ภีมะกระโดดข้ามประตูลงมาจากรถสปอต โยนกุญแจให้พ่อบ้านคนหนึ่งเอารถไปเก็บในโรงรถ เขาแต่งเครื่องแบบข้าราชการเต็มยศสีขาว มือข้างหนึ่งโอบช่อดอกคาเมลเลียสีแดง วันนี้เป็นพฤหัสบดีที่สองของเดือน ภีมะจะไปเยี่ยมหลุมศพคนเดียวเสมอ และเมื่อเขากลับมาก็จะมีดอกคาเมลเลียติดมือมาด้วยทุกที
             “โอล่า! ชิโอริกับกาฟีลมาแล้วเหรอ! แสดงว่าผมก็มาสายละสิเนี่ย โทษทีนะ วันนี้ต้องไปรับเสด็จพระชนกกับพระชนนี” เขากล่าวถึงสาเหตุที่วันนี้ต้องใส่ชุดเต็มยศแล้วยื่นดอกคาเมลเลียให้แม่บ้านเอาไปจัดแจกัน
            ชายหนุ่มตามมาที่โซฟา โน้มตัวจูบแก้มชิโอริ กาฟรีโลเบือนหน้านี้ ไม่อยากมองฉากรักและไม่อยากให้ภีมะเห็นหน้า แต่ก็ไม่สำเร็จ
            “อ้าว? หน้าไปโดนอะไรมาเนี่ย?” ภีมะหน้าเสีย ยืนเท้าเอวตอนเห็นรอยช้ำและปลาสเตอร์ที่หน้า
            “เอ่อ...” กาฟรีโลหลบหน้าไปทางอื่น แต่ภีมะจับคางของเด็กหนุ่มให้เขาหันมามองตรงๆ
            “ไหนดูซิ..... ไปทำอะไรมาทำถึงมีแผลเต็มไปหมด!” น้ำเสียงของภีมะเปลี่ยนไปทันที เขาถลึงตามองหน้ากาฟรีโล เป็นอย่างที่ชิโอริบอกไว้ไม่มีผิด ภีมะ
            “อ้อ กาฟรีโลเล่นฟุตบอลแล้วโดนลูกบอลเตะใส่หน้ามาน่ะ” ชิโอริช่วยแก้ตัวไว้ได้ทันเวลา
            “ฟุตบอลเหรอ? ว้าว! นี่นายเล่นกีฬาปกติที่ชาวบ้านเขาเล่นกันได้ด้วยเหรอเนี่ย?” ภีมะหัวเราะให้เด็กหนุ่มโล่งใจไปเปราะหนึ่ง แม้จะยังเคลือบแคลงใจในเสียงหัวเราะอยู่บ้าง “แล้วนี่จะไปดูคอนเสิร์ตไหวเหรอ?” พี่ชายถาม
            “ผมคงไปไม่ไหวแล้วละครับ พี่ไปกับคุณชิโอริเถอะ เดี๋ยวจะเสียตั๋วเปล่าๆ” อีกฝ่ายตอบจริงครึ่งโกหกครึ่ง ส่วนจริงคือสภาพเขาตอนนี้ทนนั่งฟังคอนเสิร์ตสามชั่วโมงไม่ไหว ส่วนโกหกคือเขาไม่ได้เต็มใจอยากถูกทิ้งไว้คนเดียวอย่างปากพูด
            “ไม่เป็นไรแน่นะ? ให้อมุนด์เซนพาไปหาหมอไหม?”
            “แค่นอนพักสักหน่อยก็คงจะหายแล้วล่ะครับ”
            “อื้ม.. ถ้าอย่างนั้นก็ไปพักซะ มีอะไรก็โทรมานะ ฉันจะเปิดมือถือไว้.. แล้วจะกินกราแตงของโปรดของนายเผื่อนะ!” ภีมะกล่าวทิ้งท้าย เขาโอบไหล่ชิโอริ หญิงสาวโบกมือให้เขา
            คู่รักออกรถไปแล้ว เขาอยากตามภีมะกับชิโอริไปด้วย แต่ถ้าตามไปก็คงไม่มีสมาธิดูคอนเสิร์ตอยู่ดี เขาเดินขึ้นไปบนห้องของตัวเองที่ชั้นบน ไลก้าเดินเข้ามาหา แล้วส่งเสียงครางหงิงด้วยความเป็นห่วงเจ้านาย กาฟรีโลลูบหัวมันเบาๆ
            “ฉันไม่เป็นไรหรอก..” เขาบอกไลก้าและตัวเอง ถอดเครื่องแบบนักเรียนและเนคไทออก ล้มตัวนอนลงบนเตียง แหงนตามองดอกคาเมลเลียในแจกันที่แม่บ้านเพิ่งเอามาตั้ง บรรยากาศภายนอกเงียบสงัดและว่างเปล่า แต่ในหัวของกาฟรีโลไม่อาจข่มให้สงบได้
            “พี่ครับ.. ผมควรจะทำยังไงกับความรู้สึกนี้ดี?” เขากระซิบ

-------------------------------------------

            พ่อบ้านอมุนด์เซนเปิดประตูเข้ามาในห้องของกาฟรีโลพร้อมถาดอาหารเช้าเบาๆอย่างที่กาฟรีโลชอบ กาแฟหนึ่งแก้วกับขนมฟังเบเกลทาเนยอีกหนึ่งชิ้น
             “คุณหนู ตื่นได้แล้วครับ” ชายชราปลุกเด็กหนุ่มด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน กาฟรีโลงึมงำอะไรบางอย่างคล้ายกับคำว่า “มีอะไรเหรอ?” เขาผล็อยหลับไปทั้งที่ใส่ชุดนักเรียน เมื่อคืนภีมะคงมาห่มผ้าให้เขา 
            อมุนด์เซนวางถาดอาหารไว้ข้างเตียง แกะยาออกจากแผง รินน้ำแก้วหนึ่ง กาฟรีโลหาว ทำหน้าแหยงๆ เมื่อเห็นยา
            “อันนี้เป็นยาคลายกล้ามเนื้อ ทานก่อนอาหารด้วยครับคุณหนู” พ่อบ้านบอก กาฟรีโลไม่อยากกินยารับวันใหม่ แต่พอเขาพยายามขยับตัวลุกก็เจ็บแปลบไปทั่วตัว คิดว่าพอนอนตื่นขึ้นมาแล้วจะหายเจ็บ ก็กลายเป็นเจ็บยิ่งกว่าเดิม กาฟรีโลเลยยอมทานยาโดยดีแล้วก็จัดการอาหารเช้าไปด้วยทีเดียว
              “ขอโทษที่เข้ามาปลุกแต่เช้าตรู่ คุณผู้ชายสั่งให้กระผมมาเรียกตัวคุณหนูไปพบด่วน” อมุนด์เซนพูด ขณะที่กาฟรีโลลุกขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อเชิ้ตตัวใหม่  เขาหยิบแว่นสี่เหลี่ยมกรอบใหญ่ขึ้นสวมแทนคอนแทคเลนส์ไปก่อนเพราะไม่อยากให้อมุนด์เซนเสียเวลารอ
            ขนาดอยู่บ้านเดียวกันแท้ๆ พ่อก็ยังทำตัวเหมือนสมัยตัวเองเป็นประธานาธิบดีไม่มีผิด ไม่สิ ไม่ว่าพ่อจะเป็นประธานาธิบดีหรือไม่พ่อก็เป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้ว ห่างไกล อยู่สูง ถึงเป็นลูกก็ปฏิบัติไม่ต่างอะไรจากพวก ส.ส. หรือบริวารอื่นๆ  ต้องทำกำหนดการ ต้องนัดเวลา แต่งตัวเป็นพิธีรีตอง จะคุยกันก็มีแต่เรื่องจริงจังเรียงลำดับเป็นขั้นเป็นตอน เรื่องให้ไปเที่ยวเล่นตามประสาพ่อลูกน่ะไม่มีหรอก แต่กาฟรีโลก็ไม่ได้รู้สึกน้อยเหนือต่ำใจ เพราะพ่อของคนอื่นก็คงไม่เหมือนพ่อของเขา
            “คุณผู้ชายไม่ได้บอกผมว่าต้องการพบคุณหนูเรื่องอะไร” อมุนด์เซนกล่าวอย่างรู้งาน เขาพากาฟรีโลไปที่ห้องสมุดซึ่งใช้เป็นที่ทำงานของจอร์จ
            “ผมพอเดาออก” กาฟรีโลขยับแว่น พ่อไม่เคยเรียกกาฟรีโลไปพบด่วนถ้าไม่มีเรื่องคอขาดปาดตายอย่างเรื่องมีส.ส. คนสำคัญถูกตำรวจจับ  มีคนวางแผนลอบสังหาร หรือมีคนวางแผนก่อกบฏ เรื่องคอขาดบาดตายที่เขาพอนึกออกในตอนนี้ก็มีแต่เรื่องเมื่อวาน
            จอร์จ ฟีเดลนั่งอยู่หลังเก้าอี้ทำงานในห้องสมุด เขาหันหลังให้กาฟรีโล พ่นควันจากซิการ์ออกไปนอกหน้าต่าง ภีมะนั่งหลบอยู่ตรงมุมห้องอีกฝั่ง นั่งไขว่ห้างอ่านหนังสือ นิ่งเงียบซะจนถ้าไม่สังเกตดีๆคงแยกเขาจากเฟอร์นิเจอร์ในห้องไม่ออก กาฟรีโลรู้ดีว่าภายใต้ท่าทางเฉยเมยนั้น ภีมะกำลังจับตามองเหตุการณ์ในห้องเป็นหมาป่าคอยจ้องล่าเหยื่อ
            “มาแล้วรึ?” จอร์จหันกลับมา คิ้วขมวดเป็นปม เขาเข้าประเด็นโดยไม่การเกริ่น “เรื่องที่เกิดเมื่อวาน มีอะไรจะแก้ตัวไหม?”
            “เรื่องมาถึงเร็วดีนะครับ เพิ่งจะเกิดเมื่อวานนี่เอง”
            “เพราะมันเป็นเรื่องใหญ่ไงล่ะ คนเขาเลยโจษจันกันไปทั่ว” จอร์จอัดควันซิการ์เข้าปอด หยุดหายใจเพื่อแผดเสียงลั่น “คิดว่าตัวเองทำอะไรอยู่!”
            จบคำ กาฟรีโลถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เพราะไม่คิดว่าจะโดนพ่อตะคอกใส่เหมือนกับที่เคยตะคอกใส่ลูกน้อง
            “รู้ไหมว่าคนเขาเอาไปพูดไหนถึงไหนแล้ว! ลูกชายของจอร์จ ฟีเดลมีเรื่องชกต่อยกับคนรักของพระราชินีกลางโรงเรียน แล้วพระราชานีก็ทรงเดินเข้าไปตบหน้าลูกชายจอร์จ ฟีเดล อดีตประธานาธิบดี จะให้คนเขาคิดเป็นอื่นได้ยังไงนอกจากเป็นเรื่องชู้สาว”
            “ผมไม่ได้มีเจตนาอย่างนั้น มันแค่เรื่องงี่เง่าที่พวกนักข่าวใส่สีเองครับ”
            “เพราะมันเป็นเรื่องงี่เง่าไง เล่าข่าวมันถึงสนุก! กาฟรีโล! แกไม่เคยเป็นแบบนี้เลยนะ!”
            “คือ..ผม....” กาฟรีโลกลืนน้ำลาย บิดาโจมตีเขาอย่างจัง
            “รู้ไหมว่าพวกเราเสียมามากพอแล้ว!”
            “ผม....ขอโทษครับ” เสียมามากพอเหรอ! แล้วใครกันใช้ให้พ่อปฏิวัติตัวเองแล้วให้เราอยู่ในสถานะแบบนี้ล่ะ! เขาบอกพ่อไม่ได้ว่าที่เขาทำไปก็เพื่ออยากดึงคลอทด์เข้ามาร่วม เพราะตอนนี้เขาเองก็ยืนยันไม่ได้ว่าแผนจะสำเร็จจริงๆ พ่อจะฟังแค่เรื่องที่ประสบผลสำเร็จเท่านั้น 
             “บอกฉันมาสิว่าทำไมแกถึงทำอย่างนั้น!”
            “อ่า.. ใจเย็นๆ ก่อนดีกว่าครับ” ภีมะแทรกหลังที่เงียบมาสักพัก “ถึงกาฟรีโลจะทำตัวเป็นผู้ใหญ่ แต่ความจริงเขาก็ยังแค่อายุสิบเจ็ดเองนะครับ เรื่องเขม่นกัน เรื่องชกต่อยกัน มันก็เรื่องธรรมดาๆ ของเด็กผู้ชาย เพียงแต่ครั้งนี้มันผิดที่ผิดทางไปเท่านั้นเอง สิ่งที่ควรทำตอนนี้คือไม่ให้ข่าวแพร่ไปหรือถูกบิดเบือนไปมากกว่านี้ ไม่ใช่มามัวหาต้นเหตุกันครับ”
            “อืม... ก็จริง...” จอร์จถอนหายใจ เขาสงบลงหลังจากภีมะเอาน้ำเย็นเข้าลูบ  “แกเป็นห่วงเรื่องของเด็กที่ชื่อโรแรงค์ใช่ไหม? เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง เราติดต่อไปที่มาราตแล้ว อีกไม่นานเด็กคนนั้นจะไม่เป็นปัญหาอีก”
            โรแรงค์จะไม่เป็นปัญหาอีก แปลว่า... ไม่ช้าก็เร็วเขาจะต้องถูกกำจัดให้พ้นทาง คลอทด์ไม่ได้ทำผิดหรอกหญิงคนรักพระราชินี แต่เขาผิดที่โง่งมกับความรักโดยไม่แยกแยะ นี่แหละคือวิธีการของจอร์จ ฟีเดล พ่อของเขาจะตัดปัญหาที่เห็นได้ชัดทิ้งไปก่อน ก็เหมือนกับหมอบางคนที่ไม่เลือกใช้เยียวยา แต่เลือกตัดอวัยวะเพื่อไม่ให้โรคร้ายลามไปทั่วร่างกาย
            “ตอนนี้เราต้องควบคุมความคิดของหล่อนไว้ให้ได้มากที่สุด เรื่องอะไรที่จะหันเหความสนใจของเธอก็กำจัดให้หมด โจเซฟีนต้องเป็นพระราชินีอย่างเต็มตัวที่สุดเพื่อนเป็นตัวหมากสำคัญของเราในอนาคต” จอร์จจุดซิการ์อีกมวน “ฉันจะให้แกแก้ตัวด้วยการช่วยจัดการขั้นสุดท้ายให้ ได้ไหม?”
            “ครับ... เข้าใจแล้วครับคุณพ่อ...” เหลือแค่จัดการขั้นสุดท้ายคือการทำอย่างไรก็ได้ให้เพื่อให้เรื่องจบ ใจจริงกาฟรีโลไม่ได้เต็มใจรับงานนี้เลย เขายอมรับว่าบางทีก็เกลียดตัวเองที่จะต้องมาคอยตามล้างตามเช็ดงานของพ่อทีหลัง แต่จะให้ทำยังไงได้ เขาตัดสินใจว่าจะทำงานเพื่อพ่อแล้วก็ต้องทำตามหน้าที่ให้ดีที่สุด  และหากเขาไปขัดขาพ่อตอนนี้ เขานั่นแหละที่อาจจะถูกกันออกไปให้พ้นทางก่อนใครเพื่อน
            กาฟรีโลโค้งลาบิดา ภีมะตามมาด้วย สองพี่น้องตกลงกันไปเดินเล่นรับอากาศยามเช้าในสวน ไลก้าเดินขนาบข้างเจ้านาย
             “ขอบคุณที่ช่วยพูดกับคุณพ่อให้นะครับ” กาฟรีโลกล่าว
            “เขาก็คงลืมไปจริงๆ แหละ ว่านายเป็นแค่เด็ก” พี่ชายตอบ กาฟรีโลไม่ชอบให้ภีมะเรียกว่าเด็กแต่ก็ต้องยอมรับว่ามันจริง
            “ถ้าโรแรงค์ยอมร่วมกับผม วันนี้ผมก็อาจจะเอามาพูดกับคุณพ่อได้.... ใจจริงผมอยากใช้โรแรงค์ให้เป็นประโยชน์ แต่ถ้าคุณพ่ออยากจัดการแบบนั้นก็ต้องยอม ผมไม่เข้าใจจริงๆ เขาทำแบบนั้นไปทำไม? เปล่าประโยชน์ชัดๆ เขารักโจเซฟีนจริงๆ เหรอครับ?  ที่ทำไปเพราะรักหรือต้องการบูชาทิฐิของตัวเองกันแน่?” เด็กหนุ่มตั้งคำถาม
            “ไม่หรอก เด็กคนนั้นเขาต้องรักพระราชินีมากๆต่างหาก ถึงทำแบบนั้น”
            “ถึงจะรักแล้วต้องทำให้เจ็บปวดน่ะเหรอครับ? แล้วแบบนั้นจะรักไปทำไม?”
            “เพราะมันเป็นเรื่องของความความรู้สึกไง”
            “ความรู้สึก?”
            “ความรู้สึกมันกำหนดกันไม่ได้ แม้แต่เจ้าตัวก็บังคับไว้ไม่อยู่ พูดแบบนี้กาฟีลคงไม่เข้าใจใช่ไหม?” ภีมะยักไหล่ “งั้นลองแบบนี้.. ถ้าเทียบเป็นกฎหมาย กฎหมายเองก็คงจะใช้ตามตัวอักษรตรงๆไม่ได้ ต้องปรับเปลี่ยนไปบ้างตามสถานการณ์ ก็ประมาณนั้นแหละ”
            กาฟรีโลพยักหน้าเห็นด้วย  แค่เพียงตัวอักษรหรือตรรกะคงไม่พอที่จะเอามาใช้ควบคุมการกระทำของมนุษย์ไม่ได้ทั้งหมด แต่ทุกสิ่งที่ทุกอย่างที่ต้องข้องแวะกับมนุษย์นั้นจำเป็นต้องยุ่งเหยิงเสมอหรือ ?
            “ไอ้การตั้งคำถามว่าทำไม เพื่ออะไร กับความรู้สึกของคนมันทำไม่ได้หรอก.. เพราะว่าเป็นมนุษย์ เพราะว่ามีความรู้สึก เพราะไม่ใช่เครื่องจักร ก็เลยคาดการณ์อะไรล่วงหน้าไม่ได้ ถ้าใช้ความรู้สึกของมนุษย์มาจับน่ะ สองบวกสองก็ไม่ได้เท่ากับสี่เสมอไป อาจจะเป็นห้าก็ได้”
            “จริงด้วยครับ..”
            “ว่าแต่ วันนี้ทำไมถึงใส่แว่นล่ะ?” ภีมะหันมาสนใจแว่นกรอบใหญ่ที่กาฟรีโลใส่อยู่
            “พอดีเมื่อเช้าเห็นอมุนด์เซนรีบๆ ก็เลยเอาไว้มาใส่ไปก่อน”
            “แทบจะลืบไปแล้วว่า ตานายจริงๆ เป็นสีเทา.....” พี่ชายมองตาน้องชาย รอยยิ้มแฝงอารมณ์ครุ่นคิด กาฟรีโลสงสัยว่าเขากำลังคิดถึงอะไรอยู่       
            “รีบๆ หายซะ จะได้มาเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวได้ ชิโอริบอกนายเรื่องงานแต่งแล้วหรือยัง?”
            “บอกแล้วครับ ผมไปได้อยู่แล้ว” กาฟรีโลทำใจดีสู้เสือ สองเดือนหลังจากนี้เขาต้องทนให้ได้ ไม่ว่าอะไรจะเกิดก็ต้องเกิด
            “ให้แม่มาด้วยนะ”
            “แต่ว่า... จะไม่เป็นไรเหรอครับ.. ถ้าแม่กับพี่..มาเจอกัน..”
            “ไม่เป็นไรหรอก...”
            กาฟรีโลมองไปที่เมฆบนฟ้า พยายามปั้นรูปบนปุยสีขาวเป็นหน้าแม่ เขาไม่ได้เจอหน้าแม่มาหลายเดือนแล้ว เจอกันกี่ครั้งแม่ก็ยังเหมือนเดิมทุกครั้ง เหมือนเดิมทั้งภายในและภายนอก
            ไลก้าไซ้หัวของมันกับขากาฟรีโล มันมองกาฟรีโลราวกับจะบอกว่าให้พาฉันไปเดินเล่นไกลๆ ที กาฟรีโลสั่งให้มันนั่ง “ท่าทางมันคงอยากออกไปเดินเล่นที่ชายป่า” เขาเดา คฤหาสน์ของตระกูลฟีเดลมีเนื้อที่กินไปถึงป่าสนด้วย ข้างในป่ามีต้นเบอร์รี่ขึ้นอยู่ประปราย ไลก้าชอบให้กาฟรีโลพาไปเดินเล่นแถวนั้นเพราะมันจะได้ขุดคุ้ยหาสมบัติของมันและกินได้ตามใจอยาก
            “อื้อ ไปเถอะ เดี๋ยวฉันต้องไปทำงานที่กระทรวงต่อ จะปิดงบทีไรพวกผู้ใหญ่ก็ชอบใช้ข้าราชการต๊อกต๋อยอย่างฉันทุกทีเลย” ภีมะถอนหายใจล้อเลียน
            “ไว้เจอกันนะครับพี่” กาฟรีโลตบหลังไลก้าเบาๆ เจ้าหมาออกวิ่งหน้าตั้ง เด็กหนุ่มวิ่งตาม ภีมะยังยืนมองน้องชายจนลับสายตา
            “อย่างนี้เขาเรียกว่าปากไม่ตรงกับใจหรือพูดอย่างทำอย่างกันนะ..ถ้ารักแล้วต้องเจ็บปวดก็อย่ารักเลยดีกว่างั้นเหรอ..?  นายพูดแบบนั้นออกมาได้ยังไง... ขนาดเรื่องของฉันกับชิโอรินายยังปล่อยวางไม่ได้เลยไม่ใช่เหรอ... กาฟีล?”
            ดวงตาและภาษากายของกาฟรีโลเล่าเรื่องของรักสามเส้านี้เอาไว้แล้ว  ทุกครั้งที่ภีมะสังเกตสายตาของกาฟรีโลเมื่อมองชิโอริ เขารู้ว่าสายตานั้นไม่ใช่สายตาที่น้องชายมองพี่สาว หากแต่เป็นสายตาของชายซึ่งมองรักแรกของเขาอย่างโศกเศร้าเพราะไม่อาจเอื้อมถึงเธอ
            เขารู้ว่ากาฟรีโลไม่ได้ชื่นชมและบูชาเขาเป็นต้นแบบอีกต่อไป น้องชายไม่ได้มีความสุขที่ได้อยู่กับพี่ชายตามประสาพี่น้องอย่างเคย หัวใจของเด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังแหลกสลายด้วยความริษยาและความรู้สึกผิดซึ่งเจ้าตัวแอบซ่อนไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดของจิตใต้สำนึก
            ไม่ช้าชายหนุ่มก็หัวเราะกับตัวเองเบาๆ  ราวกับจะเย้ยหยันโลกและชะตากรรมอันโหดร้าย




Republican Nostalgia ตอนต่อไป
เมื่อโจเฟซีนต้องเลือกระหว่างหน้าที่และความรู้สึกของตัวเอง
“ขอบคุณค่ะที่ทำให้หนูรู้ตัวว่ายังเป็นคนอยู่”
“ถ้าอย่างนั้นก็ถือซะว่าที่นี่เป็นครอบครัวของคุณหนูก็แล้วกัน”
ถ้าทำอย่างนั้น.. เขาก็จะไม่ต่างอะไรจากพ่อตัวเองเลย