Bittersweet Bundle of Misery

เจ้าของบล็อกหยิบหนังสือเล่มนี้มาอ่าน เราะในเรื่องคุณครูสิ้นหวังพูดถึงหนังสือเล่มนี้ไว้ในชื่อตอน "เบต้า เซกซาลิส" ประจวบเหมาะกับที่เซนเซย์แนะนำงานของ โมริ โอไก (Mori Ogai 森 鷗外)  มาพอดีเลยหามาอ่านซะ

เห็นชื่อเรื่องตอนแรกไม่อยากจะเชื่อว่าเป็นหนังสือตั้งแต่ยุคเมย์จิ เพราะในชื่อญี่ปุ่นก็ใช้คำทับศัพท์ไปเลยเหมือนกัน (ヰタ・セクスアリス) พอยิ่งอ่านแล้วก็ยิ่งไม่อยากจะเชื่อว่ามันเขียนเมื่อร้อยกว่าปีที่แล้ว เพราะ "ล้ำ" เหลือเกิน

เนื้อเรื่องย่อก็คือ ศาสตราจารย์คะไน เป็นนักปรัชญาโดยอาชีพ แต่เขาไม่เคยเขียนหนังสือเลยสักเล่ม ศาสตราจารย์ต้องการพิสูจน์ว่าความจริงแล้วทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตมนุษย์ถูกผลักดันด้วยความต้องการทางเพศอย่างที่นักวิชาการหรือนักศิลปะบางกลุ่มเชื่ออย่างนั้นจริงๆ หรือ? ว่าแล้วศาสตราจารย์ก็เลยเขียนบันทึกเกี่ยวกับชีวิตของตัวเองตั้งเล็กจนโตเพื่อมาสำรวจดูว่า ไอ้ความเชื่ออย่างนั้นเลยเกิดขึ้นกับชีวิตตัวเองจริงๆ หรือไม่

เรื่องราวเป็นการเขียนบันทึกในแต่ละปีของอายุ ในแต่ละปีนั้นตัวเอกก็ได้บันทึกเหตุการที่ทำให้เขาเติบโตและในขณะเดียวกันตัวเอกก็ต้องพบกับความเปลี่ยนแปลงในช่วงเปลี่ยนผ่านจากวัยรุ่นสู่วัยผู้ใหญ่ (adolescence) เช่นเดียวกับเรื่อง "นางรำแห่งอิซุึ"(伊豆の踊子 izu no dororiko) ของคาวะบาตะ ยาซุนาริ นักเขียนญี่ปุ่นในยุคถัดมาซึ่งจับภาพของของ "เด็กหนุ่ม" ที่กำลังเปลี่ยนผ่านไปเป็น "ชายหนุ่ม" ได้อย่างดี   (โคตรชอบครับเรื่องเนี่ย ไว้จะเขียนถึงยาวๆ อีกทีนะ) จะต่างกันตรงที่ ตัวเอกกของ "วีต้า เซ็กส์ชวลลิสต์" ไม่ไ้ด้มีความรู้สึกรักที่เร่้าร้อนเหมือนกับตัวเอกในนางรำแห่งอิซุ ออกแนวเด็กหนุ่มจืดๆ ที่อยากลองเรื่องทางเพศ แบบห่างๆ เพื่อให้รู้ว่ามันเป็นยังไง แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้ใส่ใจกับมันมากนัก

เพราะว่าเรื่องนี้มีการบรรยายถึงเรื่องทางเพศอย่างค่อนข้างโจ่งแจ้งในสมัยนั้น (ยุคเมย์จิ ปี 1909) หนังสือเล่มนี้เลยถูกแบน แต่เพราะตำแหน่งหน้าที่ของโมริโอไกถือได้ว่า "เส้นใหญ่"  เลยทำกองเซนเซอร์ในสมัยนั้นปวดหัวกันหนักตอนที่จะตัดสินใจว่าจะแบนหนังสือเล่มนี้ดีหรือเปล่า

ถ้ามาดูพื้นเพขอโมริ โอไกคนเขียนก็จะเห็นว่าเขาเป็นคนที่น่าสนใจคนหนึ่งเลยทีเดียว  เพราะความจริงแล้วแกมีอาชีพเป็น "หมอ" และหมอทหารเสียด้วย แต่มีความเชี่ยวชาญในภาษาต่างประเทศโดยเฉพาะภาษาเยอรมันมาก เนื่องจากไปเรียนต่อที่เยอรมันมา ในวีต้าเลยมีการอ้างอิงถึงนักปรัชญาเยอรมันอย่างโชเปนฮาวเออร์และมีคำภาษาเยอรมันด้วยบางตอน นอกจากนี้เขายังมีความสามารถเรื่องวรรณคดีจีน และวรรณกรรมญี่ปุ่นในยุึคเอโดะอีก และเป็นนักแปลที่แปลงานของเกอเธ่เป็นภาษาญี่ปุ่น เรียกได้ว่าเป็นโึคตรมนุษย์ เรเนซองค์แมน ตัวจริงเลยล่ะ

ความจริงแล้วหนังสือเล่มนี้้ก็คืออัตตชีวะประวัติของตัวโมริโอไกเองและเพื่อนๆ ของตัวเอกก็เป็นเพื่อนๆ ของเขาในวัยเด็ก แต่เปลี่ยนชื่อเพื่อให้เรื่องนี้เป็นเรื่องสมมุติ โดยส่วนตัวแล้วเรื่องนี้ก็ใช้ได้ แต่ผมก็ยังชอบนัตซึเมะ โซเซกิ นักเขียนในยุคเดียวกันมากกว่าอยู่ดี (ถึงจะรู้ว่าเอามาเปรียบกันไม่ได้ก็เถอะ แต่ขอหน่อยน่า..) เพราะการดำเนินเรื่องยังเอื่อยเฉื่อยไปบ้าง และในบริบทปัจจุบันที่เพศศึกษาสามารถหาได้ทั่วไปตามอินเทอร์เน็ต ประสบการณ์ของตัวเอกก็เลยอาจดู "ธรรมดา" ไปบ้าง  แต่ว่าก็ประทับใจกับไอ้ความล้ำยุคล้ำสมัยของมันนี่แหละ


(รูปของ โมริ โอไก เนื่องจากหาปกหนังสือไม่ได้เลย T T)

ป.ล. ขอโฮก นางรำแห่งอิซุ อีกรอบ เรื่องสั้นๆแต่อ่านจบแล้วทำให้เจ้าของบล็อกยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ได้อย่างแรง น่ารักอ่ะ น่ารักมาก
ป.ล. 2 เซนเซย์บอกว่า เรื่อง Maihiime (舞姫 ชื่ออังกฤษ The Dancing Girl) ของโมริสนุกมากเรื่องเกี่ยวกับความรักของหนุ่มนศ. แพทย์ญี่ปุ่นกับแหม่มเยอรมัน อ่านเว้ยย อ่านน โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก