Bittersweet Bundle of Misery

(1)

กำลังคิดมุกโดไทยคุงเล่มสามอยู่ ผมไม่ค่อยเวลา เพราะเดี๋ยวจะไปญี่ปุ่นแล้ว เลยรู้สึกว่าข้อมูลไม่ค่อยแน่น ไม่รู้ว่าจะผ่านมาตรฐานของตัวเองได้หรือเปล่า และไม่รู้ด้วยว่าจะเสร็จทันเวลา ถ้าไม่ทันผมคงต้องมอบหมายให้คนอื่นไปคิดต่อ แต่ผมว่ามันก็น่าจะฮาน่ะ (หวังว่า) ที่ผมกลัวอย่างเดียวคือมุกไปซ้ำกับของที่คนอื่นคิดอยู่แล้ว ขอบอกเลยว่า ถ้าเจอว่ามุกซ้ำ ก็อย่าเพิ่งคิดว่าผมเกรียนนะจ๊ะ บางทีจุดเด่นของประเทศเท่าที่เรานึกออกมันมีไม่มากหรอกครับ

เล่มสามท่าทางจะไม่ใช่ไทยคุงโอนลี่แ้ล้วล่ะ ยิ่งคิดถึงชาติอื่นๆ ผมก็คิดว่าชาติือื่นมีอะไรน่าสนใจเหมือนกันเลยขอใส่มุกที่เกี่ยวกับประเทศต่างๆ ลงไปเพียวๆ ด้วย เลยทำให้เล่มสามอาจจะไม่ไทยคุงมากนัก ผมจะพยายามทำให้มุกไทยคุงเยอะที่สุด ถ้ามุกไม่ตันไปซะก่อนนะครับ

ช่วงนี้รู้สึกว่าคิดสร้างสรรค์อะไรไม่ออก แต่ฟิึคไม่ได้ เขียนนิยายชะงัก ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร สงสัยเพราะต้่องมีอะไรให้ทำเยอะไปหมด เลยไม่มีเวลามานั่งคิดอะไรนิ่งๆ ล่ะมั้ง

ตัวอย่างมุข

 (2)

เก็บกระเป๋าเรียบร้อยแล้ว ซื้อโอมิยาเงะที่จะเตรียมไปให้คนญี่ปุ่นเรียบร้อยแล้ว

ถ้าเป็นเด็กวัยรุ่น ผมไม่ค่อยอยากซื้ออะไรที่เป็นช้าง ลายกนกเป็นอะไรไทยๆ ที่เขาขายกันเกลื่อนเท่าไหร่ ผมก็เลยคิดว่าจะซื้อพวงกุญแจตุ๊กตาวูดูไป เพราะว่าที่ญี่ปุ่นฮิตมาก ขายตั้งตัวละ 500 เยนแหนะ (เมืองไทย 40 บาท) แล้วก็กูลิโกะ เพลซ  รสลาบ สำหรับผมมันเป็นอะไรที่โคตรไทย very Thai สุดๆ เพราะคงไม่มีประเทศอื่นมีเพลซรสลาบแล้วล่ะน่ะ!

(3)

White Lies มาเล่นที่ญี่ปุ่นวันที่ 24 เมษานี้.............

อยากจะกรี๊ด...

แต่ผมไปดูไม่ได้แน่ๆ.........

นักร้องนำแม่งหน้ากับเสียงไม่ได้เข้ากันเล้ย...

(4)

วันที่ 2 เมษา ผมต้องไปมหาลัยที่ญี่ปุ่นเป็นวันแรก วันนั้นต้องไปพบกับนักเรียนญี่ปุ่นที่จะมาดูแลผม เธอชื่อว่า "ยูริ" ครับ แ้ล้วในวันเดียวกันนี้ ยูริบอกว่า ผมต้องทัวร์มหาลัยกับเด็กอเมริกันคนนึงชื่อว่าสตีฟ แต่ว่าผมไม่ได้ถามว่าสตีฟมาจากรัฐไหน ถ้ามาจากเท็กซัสล่ะมีเฮ...

คนอเมริกันก็ดีนะ ผมไม่เจอคนอเมริกันตัวเป็นๆ แบบคุยกันอย่างสนิทสนมมาประมาณ 3-4 ปีได้แล้วมั้ง.. สำเนียงอเมริกันที่เคยมีตอนนี้ก็กลายเป็นอะไรแล้วไม่รู้ ความจริงผมก็ชอบคนอเมริกันที่เขาเข้าถึงง่ายดี ปากตรงกับใจ มีอะไรไม่ชอบก็พูดออกมาตรงๆ มีอะไรอยากด่ารัฐบาลตัวเองก็ด่าเลยไม่กลัวใคร ถึงบางทีจะทำอะไรไร้รสนิยมไปบ้าง เอาตัวเองเป็นศูนย์กลางของโลกไปบ้าง แต่ผมว่าลึกๆ แล้วคนอเมริกัน (โดยเฉพาะคนอเมริกันตาม ตจว.) เป็นคนจริงใจนะครับ

ยูริบอกว่า อยากให้ผมกับสตีฟ..

"อยากไปเป็นเพื่อนกัน แล้วก็อยากให้ เป็น จุด จุด จุด กันด้วยนะค่าาา"

........

อะไรเนี่ย

...

ฟุโจชิ...

เย้ยย (ล้อเล่นน้าา ฮ่าๆ)

ตลกดีอ่ะ ฮาก๊ากออกมาเลย

(5)

สิ้นหวังกับคันจิของตัวเองแล้ว...

(6)

ผมไม่อยากจะจิ้นกับหนังสือของ Hesse เลยนะ แต่..อ่านกี่เล่มแล้วผมก็จิ้นไปแล้ว โดยที่ผมไม่คาดคิด

โดยเฉพาะเรื่องเดเมี่ยน ประโยคสุดท้าย ที่บอกว่า "ฟราวอีวามาจูบคุณไม่ได้ เพราะฉะนั้นผมเคยต้องจูบคุณแทน หลับตาสิซินแคล์"

อ่านแล้ววางหนังสือ เหงื่อตก  ความจริงคนยุโรปเขาจูบกันเป็นปกติ หรือ ผมไม่ควรคิดมา ไม่รู้อ่ะ แต่ผมชอบเดเมี่ยนนะ พูดถึงการเติบโตของเด็กหนุ่มได้ดี

ตอนนี้อ่านสิทธารถะ อยู่ ไม่นะ...โกวินดา..กับสิทธารถะ..ไม่เอานะ โคตรบาป = =''

(7)

ช่วงนี้ไปหาอะไรกินแถวข้าวสารบ่อย

ร้านอาหารในซอกหลืบแถวนั้นบางทีมีอาหารต่างชาติแท้ๆ แต่ราคากินจนอิ่มตายไปข้างเยอะมาก ที่ชอบมากคือมีร้านหนังสือเยอะ

แต่ปัญหาคือ ผมไม่ค่อยชอบเดินแถวนั้นเลยล่ะสิ มีแต่ฝรั่งแปลกๆ น่ากลัวๆ  ไปทีไรต้องมองซ้ายมองขวา อึดอัดทุกครั้งที่ไป

ผมว่า ผมคงกลัว Continental European (หมายถึงคนยุโรปภาคพื้นทวีป ที่ไม่ใช่อังกฤษ อเมริกา และไอร์แลนด์) เอามากๆ 

สงสัยว่า ผมคงไม่คุ้นเคยกับวัฒนธรรมของเขาล่ะมั้ง...

ถึงเวลาต้องเปลี่ยนแล้ว = =