Bittersweet Bundle of Misery

ผมรู้สึกว่าตัวเองโชคดีเป็นบ้าที่เลือกมาญี่ปุ่นปีนี้  เพราะโอเิอซิสมาญี่ปุ่นปีนี้ แถมมีไข้หวัดหมูปีนี้อีกตะหาก (อันนี้ไม่เกี่ยว)

ปีนี้เป็นปีครบรอบ 100 ปี โอซาุมุ ดาไซ นักเขียนญี่ปุ่นคนโปรดของผมด้วย เมื่อต้นเดินเป็นวันเกิดพอดี ผมเลยได้มีโอกาสได้ดูหนังสารคดีของดาไซในทีวีแบบอย่างเต็มอื่ม 

และัแน่นอน ตามร้านหนังสือก็มีจัดซุ้มของดาไซกันอย่างเอิกเกริก (แบบหดหู่)

ผมต้องทำพรีเซนต์เรื่องดาไซ เลยคิดว่าอยากจะพูดในประเด็นที่ว่าดาไซยังมีอิทธิพลกับสื่อยุึคปัจจุบันอยู่ ผมคิดว่า จะพูดเรื่องเซ็ทซึโบเซนเซย์ ที่ได้รับอิทธิพลจากดาไซมาทุกกระเบรียดนิ้ว ผมก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อปีที่แล้วสำนักพิมพ์ของจัมป์เอานักเขียนของจัมป์ คือโอบาตะคนเขียนเดธโน้ตมาเขียนปกให้ วันนี้เลยแวะไปหาที่ร้านหนังสือ

เล่มนี้เคยพูดถึงมาแล้วในเอนทรี่ก่อนนู้น (แม้จะผิดอิมเมจตัวเองในหนังสือจริงๆ ไปบ้าง หนุ่มญี่ปุ่นในชุดกักคุรันแบบไทโซ ก็เ็ป็นอะไรทีสุดยอดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด)

ระหว่างที่ผมกำลังลังเลว่า จะชื้อ เฮนชิน ของ ฟุรันสุ คาฟุกะ (กะแดะมาก) ดีหรือเปล่า สายตาของผมก็เหลือบไปเห็นหนังสือเล่มนึง เป็นรูปหนุ่มล้ำพลังเค กำลังวิ่งไปข้างหน้าอย่างบ้าระห่ำปานนักกีฬาโอลิมปิค คนเขียนปกคือ อ.คนเขียน ปรินซ์ ออฟ เทนนิส ไ้อ้การ์ตูนกีฬาปล่อยพลังได้น่ะแหละ...

แต่พออ่านชื่อหนังสือ..

 ฮาชิเระ เมรอส...

คนเขียน...........

ดาไซ โอซามุ......................

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

ตรูไม่เชื่ออออออออออออออ

 เอิ่ม แต่ก็เรื่องจริงแหละ

หน้าปกการ์ตูนมากกกกกกกกกกกกก

นี่หรือนิยายของนักเขียนแสนสิ้นหวัง หน้าปกกลายเป็นไลท์ โนเวลไปแล้ววว..

โฉมหน้าของหน้าปก..อ่ะ ..อ่ะ.. อึ้ง..

 เอาไปอ่านที่ไหนนึกว่าอ่านการ์ตูน ไม่ใช่นะ ตรูอ่านดาไซฟร้อยยย

หนังสือที่ญี่ปุ่นถูกมากเลยอ่ะ.. ดาไซเล่มล่ะ 250 เยน.. แ่ม่เจ้า...  การ์ตูนเรื่องนึงในไทยยังซื้อไม่ได้เลยนะ...

ประเทศที่พัฒนาแล้ว..น่ะนะ... เฮ้อ..ทำใจ..

ป.ล. แมคโดนัลด์ที่ญี่ปุ่นอร่อยมาก อร่อยอย่างจริงจัง แล้วก็ละภาพจังค์ฟู๊ดสกปรกไปได้เลย ดับเบิ้ล ควอเตอร์ พาวเดอร์กินกันจนจุกเนื้อไปเลย
ป.ล.2 แต่มอสอร่อยกว่าอยู่ดี
ป.ล. 3 ข้าวแกงกระหรี่ที่มหาลัยอร่อยมากฮร้า
ป.ล. 4 รักเพื่อนๆ ในชุมนุมสี่เต่าทองทุกคน วันนี้ขอบคุณอาซึกะจัง ยูกะจัง ฟูจิมิจัง คาโอริจัง มากๆ โอะซึคาเระ โนเอะรุร้องเพลง อยู่ดีๆ เสียงหาย ขอโทษด้วยคร้าบบบ

ป.ล.สุดท้ายย..

กรี๊ดดด พี่โนลลล

กรี๊ดดดดด

สอบเสร็จวันที่ 23 พี่โนลมาวันที่ 24

กรี๊ดดด ไปๆๆๆๆ 

ของแถม

ปกติผมไม่ชอบโฆษณาของทีวีญี่ปุ่นอย่างรุนแรง เพราะมันล้างสมองมาก มีแต่เพลงๆๆ เต้นๆๆ (โฆษณาคิริน เลม่อนที่เอาเทปเปมากายบริหาร ทำให้ผมซื้อคิรินเลม่อนมากินตามไปแล้ววว)

แต่โฆษณานี้ ชอบมากกกกกกกก ดูกี่รอบก็ขำ

ป๋าแรงงง