Bittersweet Bundle of Misery

คอมหายเสียแล้วครับ เพราะส่งคอมแห่งสยามมาแทน ในที่สุดก็ได้ใช้อะไรที่มันเหมาะมือแล้ว หวังว่าคอมเครื่องนี้คงไม่มีอันเป็นไปไปอีกเครื่อง เฮ้อ อุตส่าห์ส่งอีเอ็มเอสมาเลยนะ...

ตอนนี้อยู่ญี่ปุ่นมาสามเดือนแล้ว รู้สึกว่าชีวิตวุ่นวายมาก ตอนเช้ามีเรียนวรรณคดีเยอรมัน อ.นัดกินเหล้า (เอิ่ม.. ความจริงมันคือ โนมิไค ผมจะพูดยังไงเป็นภาษาไทยไม่ให้น่าเกลียดเนี่ย นัดไปดื่มเหรอ) ตอนเย็นไปกินอาหารจีนกับอาจารย์กับเพื่อนญี่ปุ่นที่จะมาทำวิจัยที่เชียงใหม่ อาทิตย์หน้ามีนัดดูดอกไม้ไฟ กับไปดูแมนิค อะไรกันนี้คนเรา..

ความจริงแล้ว ผมเคยตั้งเป้าหมายไว้ว่า การใช้ชีวิตนักเรียนแลกเปลี่ยนของผมจะเป็นแบบชิวๆ ไม่ต้องจริงจังมาก ปล่อยไปวันๆ แต่เอาเข้าจริงๆ แล้ว พอได้มาอยู่ในสังคมที่ผู้คนขยันอย่างโอเวอร์ เวลาเป็นเงินเป็นทอง แบบนี้ ผมชิวไม่ลงจริงๆ สังคมญี่ปุ่นมีด้านที่มองไม่เห็นมากมาย เห็นหน้าเครียดๆ ไร้อารมณ์แต่ความจริงก็นิสัยดี เห็นว่าไม่ค่อยสนใจเรื่องการบ้านการเมือง แต่ความจริงเด็กวัยรุ่นที่ไม่พอใจกับการปิดบังประวัติศาสตร์ของประเทศตัวเองก็มีเยอะ

วิชาเรียนตอนนี้ก็โอเคดี แต่เสียดายที่เทอมหนึ่งจะจบลงแล้ว อยากเรียนต่ออ่ะ โดยเฉพาะวิชาวรรณกรรมเยอรมันชอบมากกก T T อาจารย์ใจดีสุดๆ (แต่ถ้าไม่ทำงานส่งโคตรน่ากลัวครับ)

ผมอาจจะยกยอตัวเองมากเกินไป แต่ผมรู้สึกว่าภาษาญี่ปุ่นของตัวเองมันพัฒนาแบบก้าวกระโดดจริงๆ คงเพราะต้องเอาตัวรอดอ่ะแหละ ถ้าพูดไม่ได้ ก็ไม่มีกิน ไม่มีแดร็๋ก ไม่มีเพื่อน  จนสุดท้ายก็เลยต้องอะไรรายการ SMAP X SMAP เป็นครูสอนญี่ปุ่นแบบจำเป็นให้น่ะแหละ (คุซานากิซัง ตั้งแต่กลับมาหลังจากโดนแบน เพราะแก้ผ้า หน้าใสขึ้นเยอะเลยนะฮร้า)

 อีกเดี๋ยวก็จะเปิดเทอมแล้ว ปิดเทอมสองเดือนยังไม่รู้เลยว่าจะทำอะไร อยากไปฮิโรชิม่าอ่ะ อยากไปๆๆ แต่แพลนยังไม่แน่นอน อยากกลับเมืองไทย แค่ไปเห็นหน้าเพื่อนๆ กับคนที่คณะสักวันก็ยังดี แต่กลับไม่ได้ และอีกใจหนึ่งก็ไม่ค่อยอยากกลับ ฮือๆๆๆ...

เฮ้อ เขียนฟิคต่อดีไหมนะ...

ตรูเบื่อเพลงอาราชิ เลิกเปิดสักทีๆๆๆ 

ป.ล.

 วันนี้ผมเจอคำถามแทงกระดูกดำมากเลยอ่ะ

เพื่อนญี่ปุ่น 1 : ที่เมืองไทย รถเมล์ไม่มีตารางเวลาแน่นอนใช่ไหม?
โซ : อื้อ
เพื่อนญี่ปุ่น 2 : เห แล้วใช้ชีวิตกันยังไงอ่ะ
โซ : เอ่อ..... ไม่รู้ดิ...